Artikelen

VOOR FOTO'S WORDT VERWEZEN NAAR SMUGMUG (ZIE LINK OP HOMEPAGE) OF KLIK HIER.

 

Dag 33 – 29 oktober 2012 – Mirjaveh (Iran) naar Nokkundi (Pak)

Vandaag poging twee om de grens over te komen maar we moesten eerst wachten op Jos omdat hij nog in Zahedan was. Gedurende de ochtend hem diverse malen gebeld om te vragen waar hij bleef. We moesten namelijk weten wanneer hij ongeveer zou arriveren zodat de manager van het hotel de politie kon bellen. Het duurt ongeveer een half uur voordat de escorte dan pas bij het hotel zou zijn en we zaten inmiddels al een beetje in tijdnood aangezien de grens om één uur sluit. Rond elf uur konden we eindelijk de motor op om richting de grens CIMG1074te gaan. Jos en co hadden vanuit Teheran twee mensen meegenomen als hulp. Zij hebben ons ook geholpen om al het papierwerk gedaan te krijgen. Ook de Koreanen zijn met de bus vam Jos meegegaan en bij de grens kwamen we nog twee Duitsers tegen gekomen (Sigi en Iris). Vanaf de grensovergang zijn we met Jos en co, de Koreanen en de Duitsers verder gereisd. Bij de grens heb ik al mijn Iraans geld gewisseld tegen een ongunstige koers. Totaal had ik nog voor 15 eurocent aan Iraans geld. Volgens Ben zou ik bij een bazaar een betere koers krijgen! Inmiddels was het bijna donker en we dachten dat we in Taftan moesten blijven echter we moesten met de Pakistaanse politieescorte mee. In het donker (wat niet bepaald gewenst is in Pakistan gezien de veiligheid) moesten we nog twee uur rijden. Ergens halverwege deden zich uit het niets ineens zandbanken op die midden op de weg lagen. Jos en co vlogen er eerst overeen (zandbergje van bijna een meter) en de bus ging bijna op zijn kant. Ik reed er vlak achter en het enige wat ik nog kon doen is gas loslaten en stuur recht
houden. Wonder boven wonder bleef mijn motor ook rechtop en konden we na wat bibbers weer verder rijden. Rond acht uur kwamen we in Nokkundi aan waar we in een soort politiefort verblijven. Het gebouw is niet bepaald gemaakt op verblijf van toeristen dus weinig tot geen fatsoenlijke faciliteiten. Jos en co bleven in de bus slapen, Sigi en Iris slapen in de BMW die ze voor 300 euro hebben gekocht en de achterbank en kattenbak is omgetoverd tot bed. Wij en de Koreanen konden blijven slapen in een ruimte waarbij de Koreanen ook nog eens niks bij hadden. Wij hebben in ieder geval lekker zacht geslapen op ons matrasje! Voor bedtijd hebben we ons allesbrandertje nog uit de motor gehaald en de Koreanen hebben voor ons en hun noodles gemaakt waarbij alle smaken gemixed waren!  

 

Dag 34 – 30 oktober 2012 – Nokkundi (Pak) naar Noshki (Pak)

Vanochtend ging de wekker al om zes uur! Niet van mij maar die van de Koreaantjes. Niet veel later hadden ze de laptop al aan staan om wat video’s te bewerken. We hoefde pas om acht uur te vertrekken dus ik heb mij nog eens omgedraaid. Na het ontbijt reden we weer verder in convooi en na een dik een half uur, bij het eerste checkpoint, kwam ik erachter dat de deksel van mijn zijkoffer weg was. Met Sigi ben ik teruggereden om te kijken of we de deksel nog naast de weg zagen liggen maar na 1,5 uur zoeken geen resultaat. De koffer dicht DSCF1658getaped met ductape zodat er niks zou uitwaaien. Regen komt hier toch nauwelijks dus daar hoef ik niet bang  voor te zijn. Over een aantal dagen maar een deksel laten maken zodat ik hem weer kan afsluiten. Rest van de dag veel checkpoints gehad en nog door een zandstorm moeten rijden. Aangezien het warm is heb ik alle ventilatiegaten van mijn motorjas open gedaan maar dat had als resultaat dat al het zand er ook doorheen kwam. Nadat ik mijn jas uit had gedaan zat mijn shirt dus ook helemaal onder! Rond vijf uur zijn we aangekomen in Noshki waar we bij een politiebureau moeten overnachten. We hebben een slaapplek op het dak en we moeten via de binnenplaats naar boven.
Aan de binnenplaats zitten allemaal cellen die ook vol zitten! Het gaat om criminelen die wat hebben gestolen en twee maanden vast zitten. Eerst werd ons een kamer aangewezen maar deze was nou niet bepaald schoon. Ook de kamer waar je je kunt wassen was niet schoon maar eerder zwart van de schimmel. De gevangenen hebben hier nog een betere kamer dat die wij zouden krijgen. Daarom zijn we maar lekker in de open lucht bovenop het dak gaan kamperen. Gedurende de avond kwamen diverse gevangenisbewaarders een kijkje nemen en brachten ze ons EINDELIJK weer een alcholisch bier!!!!

 

Dag 35 – 31 oktober 2012 – Noshki (Pak) naar Quetta (Pak) – 150 km

Vannacht redelijk goed geslapen ondanks de muggen. Grotendeels ook helemaal onder de lakens gelegen. Ben en één van de Koreanen hebben het minder getroffen. Weinig geslapen en onder de muggenbeten. Rond 9 uur waren we klaar met wassen, inpakken en ontbijten. Ben heeft de gevangen nog gefilmd en wenste hun ‘’ have a nice day’’. Geniaal, maar ze zwaaide wel allemaal terug. Onderweg was weer hetzelfde liedje. Checkpoint, checpoint, checkpoint. Rond één uur kwamen we al in Quetta aan want we moeten de Koreanen nog even afzetten daar bij het treinstation. Eenmaal daar bleek dat we Quetta niet meer uit mochten van de politie. Door de stad rijden was een chaos. Ezels met wagen, tuktuks, brommers, motors,auto’s, versierde vrachtwagens die eruit zien als kermisattracties etc. Allemaal rijden ze door elkaar en ze blijven maar toeteren achter je omdat we vrij langzaam rijden. Maar goed, we werden naar het Bloom Star Hotel gebracht en hier moeten we twee nachten blijven. Morgen moeten we het NOC (Non Objection Certificate) ophalen en de dag erna mogen we pas weer vertrekken. Volgens de hotelmanager worden we dan al om 6 of 7 uur ’s ochtends opgehaald voor vertrek. We moeten die dag 450 km rijden en met al die checkpoints zal het wel een lange dag gaan worden. De wegen zijn ook af en toe dramatisch maar ik had erger verwacht. Lange stukken zijn ook nog goed dus de vaart zit er wel redelijk in. In het hotel eindelijk kunnen douchen en daarna 20 halve liters vier besteld. Ze kosten ongeveer 4 dollar per stuk maar dan kunnen we vanavond en morgen samen met de Duitsers en Jos een IMG 5352biertje drinken. Voordat het donker was zijn Ben, ik en Jos nog even de stad in gegaan. We zeiden tegen de manager dat we alleen even de hoek omgingen maar we zijn meteen de tuktuk ingestapt  en hebben een rondleiding door het centrum gehad. Jos wou nog een telefoon kopen dus zijn we even uitgestapt. Eenmaal weer uit de winkel liep een militair ons tegen het lijf. Hij werd lijkwit en wist echt niet wat hij zag. Toeristen zonder begeleiding. Hij begon wat te mompelen maar er kwam amper iets uit van verbazing. Wij zijn snel doorgelopen naar de tuktuk die nog op ons stond te wachten. Vlak voordat het donker was waren we weer terug in het hotel. Na het diner en wat biertjes werd ik bij wat Pakistanen uitgenodigd om wat te komen vertellen en wat te drinken. Ik kreeg een 0,3 glas vol met 48% alcoholhoudende drank. Een van de Pakistanen had er al een stuk of twee of drie op. Hij kon nog amper lopen en toen we naar bed gingen begon hij op de deur te bonken ‘’come my friend’’. Vijf seconde later kwam hij gewoon binnen op de kamer dus ik heb hem meteen naar buiten geduwd. Gelukkig kwam het personeel van het hotel al aan en die hebben hem naar zijn kamer begeleid.

 

Dag 36 – 1 november 2012 – Quetta (Pak) – 0 km

Vandaag de dag dat we het NOC-certificaat moeten gaan regelen. Het certificaat wat je nodig hebt om verder te reizen in Pakistan als toerist zijnde. Het document wordt door de regering gebruikt ter voorbereiding / planning van de politie / militaire escorte. Na bijna 4 uur wachten was ons documentje klaar wat je feitelijk in 5 minuten af zou kunnen hebben. Document stond vol fouten ondanks dat ze een kopie paspoort van ons alle hadden. We moesten hierna nog naar de poltiecommisaris waar we meteen in de wachtruimte werden gezet. Ik had me al op de stoel van de politiecommissaris gezet en voor de fotoshoot hebben we even onze voeten op de tafel gelegd. Na deze middag van lang wachten zijn we terug naar het Bloom Star hotel gegaan en daar hebben we met de manager nog even gesproken. Na IMG 5346een tijdje liet hij zijn AK47 (Slowaakse versie) zien die zowat naast onze kamer in een opslaghok lag. Ook vandaag zijn we weer naar de Bazaar geweest maar dit keer is naast Jos ook Sigi en Iris mee geweest. Met twee tuktuks zijn we naar de Bazaar (markt) geweest waar na een klein half uur de sfeer omsloeg. Het eerste half uur was allemaal leuk en aardig. We werden wel gevolgd door wat jeugd die nieuwsgierig waren maar toen we richting een hoofdstraat liepen kreeg ik al een steen in mijn nek gegooid. Ik dacht nog zal wel wat kleine kutkoters zijn die niks te doen hebben dus ik reageerde er niet op. Vervolgens begonnen ze te vragen of we van de USA waren en de groep om ons heen was nu ongeveer 100 man. Ik en Jos waren nog even bij wat winkels gaan kijken maar al snel zag ik Ben zwaaien dat het tijd was om ons uit te voeten te maken. We stapte in de tukstuks en de mensen begonnen ons ‘’dogs’’ (honden) te noemen. Alle niet moslims zijn hier schijnbaar honden. Jos riep nog ‘’Woef woef’’ maar dit mocht ook niet baten. De sfeer was inmiddels erg grimmig en de tuktuk werd op en neer geschud, mensen probeerde in de tuktuk te komen, Sigi kreeg een vuistslag op zijn oor, bij Ben werd diverse malen geprobeerd om de fotocamera uit zijn handen te jatten.  Wij inmiddels tegen de chauffeur roepen dat hij moest vertrekken maar hij was zeer kalm en ging eerst rustig de weg vragen aan andere want hij wist de weg niet naar het hotel! De deur van de tuktuk werd de eerste 100 meter drie keer uit de tuktuk gesloopt en ik en Ben moesten de deur aan de binnenkant goed dichthouden! De chauffeur reed 100 meter verder en daar stopte hij weer. Na een paar minuten aandringen was het hem toch duidelijk dat hij beter verder kon rijden.  Eenmaal terug in het hotel waar iedereen veilig was aangekomen hebben we ons verhaal aan de manager verteld. Hij zei immers dat we naar de Bazaar konden gaan. Hij kwam toen met het verhaal dat we inderdaad naar de Bazaar konden gaan maar dat we niet in de bazaar mochten gaan. Lekkere informatie dus. ’s Avonds hebben we met een biertje nog eens alles besproken en konden we er gelukkig al weer mee lachen. In de loop van de avond kwam er ook een grote groep motorrijders aan. Het zijn met name Duitsers maar ook een Nederlander (Eddie) uit Eindhoven. Hij rijdt per motor, ook een BMW F800GS, van Eindhoven naar Kuala Lumpur.  

 

Dag 37 – 2 november 2012 – Quetta (Pak) naar Sukkur (Pak) – 395 km

Om half 7 zouden we vertrekken maar we waren pas iets voor half 8 weg omdat de escorte schijnbaar nog alles via de radio moest regelen. Vandaag een zeer indrukwekkende dag gehad! We reden namlijk langs vluchtlingenkampen omdat hier twee weken eerder overstromingen zijn geweest en we kwamen een zeer lange kamelenkaravaan tegen! Tijdens de overstromingen zijn al bijna 100 kinderen omgekomen en volgens mij was de weg waarover wij reden weer net begaanbaar. Aan beide zijde van de weg was water te zien. Het IMG 5401was dan ook net alsof je over de afsluitdijk aan het rijden was. Om je heen alleen maar ellende te zien en onderweg veel opnames gemaakt en een keer gestopt voor wat foto’s. De twee escortes wouden met Jos op de foto en Jos vroeg voor de grap 50 rupees. Je had hun gezicht moeten zien maar gelukkig snapte ze dat het een grap was! Na dit indrukwekkende stuk was het nog niet genoeg want 30 kilometer voor Sukkur was er geen asfalt meer maar alleen een zandweg. Gevolg was een stofwolk waar je amper voor je kon zien. We waren elkaar dus ook af en toe even kwijt dus moesten we regelmatig even wachten aan de zijkant van de weg. In Sukkur konden we geen goedkoop hotel vinden zonder veilige parkeerplaats dus moesten we naar een duur hotel (Pak Inn hotel). Hier kregen we maar 10% korting dus hebben Ben en ik de kamer maar met Sigi en Iris gedeeld. Hierdoor waren de kosten tenminste nog aanvaardbaar. Prijs was meer dan 8000 rupee (meer dan 60 euro) maar met zijn vieren dus maar ongeveer 15 euro per persoon. Erg duur voor Pakistan en de kamer viel ook nog eens tegen!

 

Dag 38 – 3 november 2012 – Sukkur (Pak) naar Bahawalpur (Pak) – 333 km

Vandaag de eerste 80 kilometer lekker kunnen doorrijden maar daarna begon de ellende. We kwamen in een lange file terecht die muurvast stond. Aangezien de politieescorte verantwoordelijk was voor onze veiligheid hebben ze rijbanen vrijgemaakt en nog wel tegen het verkeer in! Ondanks de inspanning van de politie waarbij vrachtwagenchauffeurs met een stok werden geslagen omdat ze niet snel zat aan de kant gingen stonden we toch veel en lang stil. Niet normaal, de politie stapte regelmatig uit en begon door de raam van de vrachtwagen de chauffeurs te slaan! Volgens mij hebben we het op video vastliggen dus straks ook zichtbaar in de video! Omdat we helemaal stil stonden in de file stonden er al weer snel tientallen mensen om ons heen. Ze begonnen met trommels muziek te maken en begonnen te dansen. Echt fantastisch maar de poltie moest er niks van hebben dus werden ze weer weggestuurd. Na gebaren naar de trommelaar begon hij weer even te spelen. De sfeer was inmiddels al totaal anders dan in Quetta dus wat entertainment tijdens de file moet kunnen. De tempratuur was ook erg hoog en schaduw was er weinig! Niet veel later kwam er een auto via een veel te smalle berm langs de bus rijden en volgens mij wou hij dwars door de deur van de bus rijden om er langs te komen. Ben zag het en stormde op de auto af en stootte met zijn scheenbeen tegen de voorbumper aan. De man excuseerde zich maar Cilly (zeikvrouwtje die in de blauwe bus reist) moest niks hebben van Ben zijn actie en duwde de busdeur vol tegen Ben aan. Ben draaide zich om en duwde de deur weer dicht en Cilly vloog terug de bus in. Geschrokken bleef ze vervolgens in de bus zitten maar het was al duidelijk dat we hier weer commentaar op gingen
krijgen. De sfeer was de afgelopen dagen toch al wat minder met de twee 65-jarige vrouwen. Na een tijdje zijn Ben en ik maar via de berm langs de file gereden. Sigi en Iris hadden ook al een weg langs de file gevonden dus alleen nog wachten totdat de bus er ook doorheen IMG 1910was. Oorzaak van de file was een Bedford vrachtwagen die door zijn as was gegaan. Normaal mag je de vrachtwagen tot circa 12 ton beladen maar hier in Pakistan ligt er meestal 20 ton op. Na de file werden we door de beste escorte-eenheid van Pakistan opgewacht. Namelijk de No Fear Elite Commando escorte! Deze reden gelukkig ook lekker door in tegenstelling tot alle vorige waar we met pijn en moeite af en toe 50-60 kmpu reden. De aflossingen waren ook zonder te stoppen en ’s avonds werden we naar een erg mooi hotel in Bahawalpur gebracht. Gedurende de nacht hadden we tien man bewaking van zowel de No Fear escorte als van de politie. Een politiewagen zou de gehele nacht heen en weer de straat rijden voor het hotel. Bij de bus stond bewaking en bij de kamerdeur hadden we ook bewaking. Bij het hotel was een bruiloft aan de gang in een tent (20 meter verderop) en hier mocht je niet alleen naar binnen. Voor de 20 meter kreeg je zelfs een escorte mee! Maar goed, alleen Ben en de vrouwen zijn geweest kijken. Ik was pas 11 uur klaar met douchen waardoor ik niet echt de kans heb gehad maar gelukkig hebben we de foto’s nog! De escorte had niks te eten bij en van de bruiloft kregen we nog eten aangeboden. We hadden net ons eten op dus het eten hebben we maar aan de escorte gegeven.

 

Dag 39 – 4 november 2012 – Bahawalpur (Pak) naar Lahore (Pak) – 441 km

Vanochtend was het vuurwerk aan de ontbijttafel. Karin (ander zeikwijf die in de blauwe bus meereist) kwam verhaal halen over de gebeurtenissen van gisteren maar op zo’n manier om enkel een reactie uit te lokken. Direct vol erop en alle frustraties kwamen er uit. We kregen dan ook te horen dat er met ons niet viel te praten en dat we het er maar bij moesten laten. Mij best want ik had er al helemaal geen behoefte aan tijdens mijn vakantie.  We kregen te horen dat we hun leven in gevaar hadden gebracht maar zij willen alles oplossen met een aai over de bol! Ook de Duitsers waren het totaal met onze acties eens maar bij de vrouwtjes zat het totaal niet lekker. Onderweg naar IMG 1957Lahore weer door de No Fear escorte begeleid en onderweg was weinig te zien op een ezel na die in de lucht hing! De wagen van de ezel was te zwaar beladen waardoor de ezel omhoog werd getild (zie foto’s SmugMug)! Verder was er nog een ongeluk gebeurd tussen een motor en een fietser vanwege de escorte maar niet ernstig. De escorte heeft regelmatig de zwaailichten en sirenes aan om ons zo snel mogelijk van punt A naar punt B te brengen en hierbij ging het bij twee Pakistanen dus even mis. Ze smakte met fiets en motor tegen de grond maar konden direct weer opstaan. Bij het ontbijt hadden we van Cilly en Karin te horen gekregen dat we maar onze eigen weg moesten gaan en dus deden we dit ook. Jos bod ons aan om naar hetzelfde hotel als hun te gaan en hij vroeg ons of we voorop wouden rijden aangezien wij navigatie hadden. Natuurlijk willen we Jos wel helpen en dus zijn wij ook naar hetzelfde hotel gegaan. We gaan immers niet een ander hotel zoeken als we toch al bij een goedkoop goed hotel zijn. Na het inchecken kwam Cilly naar buiten en vroeg vriendelijk of we ook een kamer hier hadden. Ik vertelde haar dat we ook een kamer hier hadden en toen begon het gezeik weer. ‘’Dit is MIJN hotel’’ zei ze en ik vroeg haar waar haar naam stond op de gevel! Ze bleef maar zeiken en ik vertelde haar dat ze kapot kon vallen. Hierna was het weer rustig en liep ze naar binnen. ’s Avonds zijn we zonder onze vriendinnen gaan eten in de Ambassador. Een hotel waar je bier kunt krijgen en hier hebben we een superlekkere pizza gegeten en de hele avond rustig gepraat.

Nieuwste Artikelen

Onze Sponsors

ATAMOTO

KERAM

MDI

Volg ons!

Op Facebook volg je de updates van onze reisverslagen, foto's en video's. 

Op SmugMug worden de mooiste foto's en video's van onderweg geplaatst.

Abonneer je op de RSS Feed van deze site.

Route

Dit is de kaart van hoe we gaan rijden. Klik op de kaart voor een grotere versie en een lijst van alle landen.

mapextendedcolor

Nieuwste Reacties