FOTO'S VAN ethiopie OP SMUGMUG klik hier :)

Foto's verschijnen niet meer in dit verslag vanwege technische storing.

Dag 556 – 5 april 2014 – Marsebit (KEN) naar Moyale (ETH) – 249 km

Wederom om iets voor zeven wakker en dit keer hoefde we niet lang te wachten op het ontbijt want het stond al klaar. Brood, jam, boter, ieder twee eitjes en koffie of thee. Totaal voor de overnachting, avondeten, ontbijt en een fles drinken waren we zeven euro kwijt per persoon. Ik wou de banden met een elastische strap nog extra vastzetten aangezien ze gisteren af en toe verschoven. Ik heb drie banden achterop! We hebben nog ieder een noppen voorband, een nieuwe voorband voor in Addis Abeba en Ben heeft nog een nieuwe achterband (mijn maat was er niet). We hebben dus vijf banden totaal die mee moeten. Ik wou dus de extra strap pakken maar wat ik aantrof was een topkoffer vol pindakaas! Wat een gore zooi zeg. Alles wat onder de pindakaas zat op de grond gegooid en met wc papier het erste eruit gehaald. Vervolgens met de handdoek van Henry’s camp het laatste eruit geveegd en een beetje desinfectiemiddel voor de handen in de topkoffer gespoten (om de reuk tegen te gaan). In de wasbak alle pindakaas van mijn documenthouder, wielslot en de strap gehaald en vervolgens alles weer ingepakt en aangereden. Om half negen waren we weg en zijn we bij de Shell even gaan tanken. Tegen Ben zeiden ze dat er 30 kilometer asfalt zou liggen richting Moyale en iemand anders zei tegen mij dat het 80 kilometer zou zijn. We hadden gedacht dat er helemaal niks zou liggen dus een mooie meevaller. Eenmaal uit Marsebit begon het asfalt al meteen en een zeer mooi tapijtje ligt er. Heerlijk rijden en onderweg een paar keer gestopt voro foto’s van dromedarissen, het uitzicht of van ons. Na zeventig kilometer hiled het asfalt dius het gehobbel kon weer beginnen. Halverwege kwamen we in een dorpje aan dat op een heuvel ligt. Hier gestopt om een paar flessen water te kopen want met de warmte gaat er genoeg doorheen. We wouden ook wat eten maar met twintig man om je heen is dit niet zo leuk. Het dorp uitgereden waar weer een stuk asfalt ligt van twintig kilometer (dus totaal 90 kilometer asfalt gehad). Hier langs de weg gestopt en met een mooi uitzicht onze hot buns opgegeten (krentenbrood met stukjes fruit erin). Na twinig kilometer het laatste stuk offroad gereden. Sommige stukken waren wel goed maar op het einde was het weer erg slecht. Veel los zand waar Ben bijna onderuit ging. Ik ging even later de berm in maar bleef ook rechtop. Iets voor drie waren we bij de grensovergang en hier het papierwerk weer geregeld. De pot pasta is inmiddels ook in mijn topkoffer ontploft maar deze zit gelukkig in een plastic zak. Gelukkig geen vettigheid in de koffer zelf. Ik was als tweede het papierwerk gaan regelen en toen vroegen ze naar de kwitantie voor wegenbelasting of iets dergelijks welke je moet betalen als je meer dan zeven dagen in Kenia blijft. Deze hadden we bij binnenkomst niet betaald en ik zei dat ik de kwitantie kwijt was. Ik zei dat ik wel 20 dollar per motor had betaald (zoveel kost het ook) en de kerel was overtuigd want anders had ik het niet geweten zal hij wel denken. Dus ieder 20 dollar bespaard in Kenia. Aan de kant van Ethiopie ging het instempelen van het paspoort ook vrij snel en bij de douane ook. Voor het eerst werden de framenummers gecontroleerd met het Carnet in Afrika! We hebben de goede man een compliment gegeven. Aangezien de volgende stad te ver weg ligt blijven we vandaag hier. We zitten in het duurste hotel wat maar liefst 12 euro kost (kamer). We zitten in de Barack Obama hut. Ben zijn voorspatbord zat scheef en bleef twee keer achter de keienvanger haken. Volgens mij is er een kei gekomen tussen het voorwiel en het spatbord. Aan de rechterkant was het spatbord losgeslagen dus gelukkig was het weer zo gemaakt. Er waren geen kamers beschikbaar maar de kerel bij de balie zei al dat er over 30 minuten iemand zou uitchecken. Na een colaatje was de kamer schoongemaakt. Hier een koude docuhe gehad en dat was nodig ook. We zitten helemaal onder het stof. Na het douchen de reisverslagen bij gaan werken en eten besteld (friet, omelet en minestronesoep). Staat veel onbekends op de kaart dus maar de veilige opties gepakt.

 

Dag 557 – 6 april 2014 – Moyale (ETH) naar Dilla (ETH) – 408 km

Vannacht tot iets na twee uur wakker gelegen vanwege kutmuggen. De kamer hebben we meerdere keren ingespoten met insecticide en het had meer weg van een gaskamer. Je zou denken dat de muggen dan wel het loodje leggen maar niet dus. Nadat ik de ramen dicht heb gedaan, nogmaals de kamer ingespoten en een dikke laag deet gebruikt te hebben bleven de muggen ver genoeg van mij vandaan. Half acht werden we weer wakker en de resterende pak hot buns opgegeten. De motor weer bepakt en half negen waren we weg. Nog even tanken want het eerstvolgende tankstation is 200 km verderop. We reden Moyale uit en vrachtwagen met mensen bovenop kwamen ons tegemoet. De weg zat vol gaten en ik heb drie keer de gps moeten controleren of ik wel in EthiopiË zat en niet in België. Gelukkig verdwenen na een tijd de gaten in de weg en was het een redelijke weg. Na bijna een uur rijden kregen we zelfst een nieuw aangelegde dubbelbaans weg die over een heuvel liep. Hier even een pauze gemaakt en wat filmpjes gemaakt want het landschap mag er zeker zijn. De weg naar het noorden is erg rustig dus af en toe komt er een auto tegemoet of wij halen een bus of vrachtwagen in. De Landcruisers komen ons meestal voorbij wangt met hun formaat banden is een gat in de weg niet zo’n ramp. Verder weer de gebruikelijk beesten onderweg: dromedarissen, geiten, koeien, ezels, paarden en wat kippen. Ik moest onderweg nog even bukken voor een roofvogel want die zat langs de weg een aangereden beest op te vreten. Toen ik langs kwam vloog hij omhoog maar ik had gedacht dat hij wel de andere kant zou opvliegen. Gelukkig vloog hij net hoog zat waardoor ik er net onder door kon rijden. De mooie weg maakte weer plaats voor eem redelijke weg met wat omleidingen en het begon weer eens te regenen. Toen we weer bijna droog waren zijn we gestopt in het plaatsje Yabello. Hier moesten we tanken en we zagen een goed uitziend restaurant liggen met terras aan de wegkant. Hier een serieus lekkere pizza gegeten waar veel restaurants nog een puntje aan kunnen zuigen. Ik had ook een kopje koffie besteld en die was echt sterk. Ongeveer dubbel zo sterk als een espresso dus ik hoef niet bang te zijn dat ik onderweg in slaap val. Tijdens het eten zag ik nog een naakte man voorbij lopen. Dat zal de plaatselijke dorpgek wel zijn. Onderweg had Ben weer problemen met zijn spatbord van het voorwiel dat weer bleef haken achter de keienvanger. In Addis Abeba deze maar een stukje korter laten maken zodat dat probleem ook weer opgelost is. Zodra Ben tegen een kei of in een diepe kuil rijd veert de motor voor in waardoor het spatbord, mits deze al scheef zit vanwege een kei, achter de bovenrand van de keienvanger blijft haken. Even later begon het flink te regenen en we zaten ook op een omleiding die dus niet geasfalteerd zijn. De modder stroomt omlaag en het gaat heuvel op en heuvel af. Mijn helm heeft de beste tijd gehad want de juiste vorm heeft deze niet meer. De regen komt van boven het vizier gewoon naar binnen drijven waardoor ik verplicht ben op met open vizier te rijden. Nadat we net weer droog waren begonnen we aan de bergpas die tot circa 2600 meter hoogte loopt. De weg zat weer vol gaten en even later begon het weer te regenen. Langs de hele weg van onder tot boven en weer naar onder staan hutjes en gebouwen en overal lopen mensen. Het was weer koningsdag want we hebben heel veel moeten zwaaien naar met name de kinderen. Het lijkt ook wel dat meer dan de helft hier jonger dan tien jaar oud is. De temperatuur ging flink omlaag door de hoogte en de regen helpt daarbij ook niet. De weg bovenop was echt een ramp. Er zaten gigantische hobbels in de weg wat wel drempels leken maar dan kilometers achter elkaar. Gelukkig krijg je van het uitzicht en de zwaaiende bevolking weer goede zin. We wouden vandaag naar Awassa rijden maar door de vele regenbuien zijn we in Dilla gestopt rond een uur of zes. Het onweert hier zelfs en sommige wegen staan volledig blank. Hopelijk is het morgen droog dan kunnen we naar Addis Abeba rijden. Ons regenpak heeft zijn beste tijd ook al gehad wat eigenlijk niet zou mogen. Mijn motorbroek en onderbroek waren zelfs nat dus volgens mij komt er water door de naad naar binnen. Het is een duur regenpak dus je verwacht er toch wat meer van. In een hotel een koude douche gehad en daarna in het restaurant gaan zitten om de reisverslagen bij te werken. De spaghetti is inmiddels besteld dus die komt elk moment! Na het eten nog een serie kijken en dan weer het bed in.

 

Dag 558 – 7 april 2014 – Dilla (ETH) naar Addis Abeba (ETH) – 356 km

Om tien over acht vanochtend hadden we de motors alweer bepakt en het ontbijt op. Het eerste stuk schoot weer niet op want in 1,5 uur rijd hebben we misschien 60 kilometer gereden. Dit kwam met name door omleidingen vanwege werkzaamheden en door de hoeveelheid regen van gisteren was het best modderig. Ben zijn spatbord was wederom achter de keienvanger blijven haken maar dit was weer in een paar minuten verholpen. Wellicht dat de voorvork teveel inveert nadat ze hiervan de olie hebben vervangen bij Jungle Junction. In Awassa zijn we gestopt om even wat te eten. De eigenaar van het restaurant heeft ons nog geholpen om een tankstation te vinden waar ze wel benzine hadden (de meeste waren leeg). De weg na Awassa was gelukkig een stuk beter en en het tempo zat er weer lekker in. We reden langs een aantal grote meren met mooi uitzicht en Ben kreeg voor het eerst te maken met kinderen die stenen gooien. Ik had er ook al een paar gezien die net alsof ze met iets gooiden maar dit was niet het geval. Ben was nog gestopt maar de kinderen renden meteen het veld in. Na nog een korte pauze bij een hotel voor een bakje koffie zijn we weer doorgereden naar Addis. Rond vier uur kwamen we aan in Addis en het laatste stuk was behoorlijk druk. Gigantisch veel vrachtwagens en in het centrum was er af en toe geen doorkomen aan. Bij La Gare Station moesten we heel even vragen waar Wim’s Holland House lag maar we zaten al in het goede straatje. Hier even wat gedronken wat ze wisten niet of er een kamer beschikbaar was. Uiteindelijk bleek een andere Nederlander, Brent, in de enige kamer te zitten. Toen Wim kwam mocht Brent bij hem in huis in een kamertje slapen wat groot zat is voor één persoon. Wij konden naar de kamer waar Brent eerst zat dus dat was ook weer geregeld. Met Brent de hele avond in de bar gezeten en we hebben bitterballen gehad vandaag! Dat is al heel lang geleden. Ze hebben ook kroketten, andijviestampot dus dat moet ik ook maar eens bestellen morgen. Rond half elf in bed gekropen en nog een aflevering van the Vikings gekeken en toen in slaap gevallen. 

 

Dag 559 – 8 april 2014 – Addis Abeba (ETH) – 0 km

Tot een uur of negen op bed gelegen en daarna rustig een bakje koffie en ontbijt gehad. Ron, een andere Nederlander, zat ook al aan tafel en met hem nog een hele tijd gezeten. Samen met hem en Brend zijn we naar het station gelopen om een simkaart te kopen. Een tijd bezig geweest om internet aan de praat te krijgen maar deze doet helaas helemaal niks. Ben wou nog naar een kliniek want hij was gisteren door een insect gestoken en heeft een flink opgezwollen onderarm. Hij kreeg wat pillen en zalfjes mee dus dat is hopelijk binnenkort weer genezen. Na een broodje bitterballen (kroketten hadden ze niet vandaag) zijn we op zoek gegaan naar een hotel met internet. Twee gevonden maar in beide hotels was het internet zo traag dat het niet eens functioneerde. Ik heb nog was dollars gewisseld zodat we de komende dagen voldoende lokaal geld hebben. We wouden weer terug lopen naar Wim’s Holland House maar ik zag nog een internetcafé liggen. Hier deed internet het gelukkig wel maar de snelheid was ook niet echt denderend. Hier een half uur gezeten en vervolgens weer terug gelopen. We hadden de beveiliging gevraagd om onze motors te wassen zodat ze een paar euro kunnen bijverdienen. Ben zijn motor zag er al netjes uit en die van mij was ook bijna klaar. Hem 100 Birr gegeven (circa 4 euro) dus hij kan zich vanavond ook een paar flessen bier drinken. Rest van de middag weer in het restaurant gehangen met Brend en Ron. Wim kwam er ook nog even bijzitten en hij moet binnenkort voor onderzoek terug naar Nederland aangezien er iets met zijn lever was. Gedurende de avond kwam Hans Linssen (Nederlandse rozenkweker) er nog even bij zitten.

 

Dag 560 – 9 april 2014 – Addis Abeba (ETH) – 0 km

Vanochtend weer op het dode gemak gedaan. Een ontbijtje, lekker aan tafel zitten met zijn alle en vervolgens weer lunchen. Hierna het telecombedrijf binnen gelopen want gisteren al een hele tijd bezig geweest om internet werkend te krijgen op de mobiel maar zonder succes. Bij de receptie kreeg ik meteen de telefoon in mijn handen gedrukt van weer een servicemedewerker. Ik gevraagd of die omlaag kon komen om zelf eens naar mijn telefoon te kijken in plaats van weer een installatiebestand te sturen zonder succes. Ze snapte er niks van dus ik de telefoon in de handen geduwd van de receptioniste met de mededeling dat zij nog maar een keer moest vragen in hun eigen taal. Om de een of andere reden werd ze erg kortaf en zei dat er niks aan gedaan kon worden. Ik bleef bij de balie staan en Ben liep al langs de beveiliging om zelf eens op pad te gaan naar iemand die kon helpen. Uiteindelijk ging de receptioniste zelf naar de serviceafdeling met mijn telefoon maar wederom zonder resultaat. Ik moest over een aantal uur nog maar een keer terugkomen als in zoek het maar uit. Als de klant weg is dan hebben ze ook geen probleem denken ze dan. De recpetioniste weer terug gestuurd en toen kwam de servicemedewerker ook terug. Hij had mijn simkaart in zijn telefoon geplaatst en bij hem deed deze ook niks. Nu lag het aan de simkaart en ik na aandringen mocht ik meelopen naar de manager die boven in het kantoor zat. Hij heeft er nog eens naar gekeken en volgens hem was het probleem dat mijn nummer met 0919 begint en op die nummers werkt internet niet. Het is verder een 2g simkaart waarvan internet ook al een week niks deed. Volgens andere lag het al een jaar eruit. De 3g simkaarten hebben we internet maar deze worden niet verkocht omdat ze al aan het maximum aantal zitten en het netwerk niet willen overbelasten. Ik naar de verkoopwinkel gelopen maar voor een andere simkaart had ik weer mijn paspoort nodig die natuurlijk weer op mijn kamer lag. Ik ben maar naar het internetcafé gelopen waar Ben en Brend al zaten. Hier Facebook, de mail en het nieuws even bekeken. Vervolgens naar Wim’s Holland House gelopen en mijn paspoort opgehaald. Terug naar de verkoopwinkel en daar een andere simkaart gekocht waarbij internet ook weer niks deed. Ik zei voor de grap dat ik de 3g simkaart van de medewerker wel wou overkopen. Ik dacht jammer maar helaas en liep de winkel al uit toen hij mij terug riep. Hij zou mij een 3g simkaart geven want hij had er twee. Ik een tijd gewacht en toen heeft hij alles ingesteld en internet werkt! Erg aardig van hem en ik kan de komende weken lekker op internet. Terug bij Wim’s Holland House een gehaktbal met gebakken aardappeltjes besteld. Gedurende de avond weer met Brend en Hans aan tafel gezeten.

 

Dag 561 – 10 april 2014 – Addis Abeba (ETH) – 12 km

Volgens Ron konden we geen Egyptisch visum meer krijgen aan de grens dus vanochtend naar de ambassade geweest. Hier navraag gedaan en ze wisten eigenlijk niks. De formulieren maar alvast meegenomen mocht het waar zijn dat er geen visum aan de grens te krijgen is. Het duurt drie a vier werkdagen voordat je dan het visum pas krijgt en het weekend zit er dan ook nog eens tussen. Dus ik terug gereden en gedurende de middag de ambassade weer gebeld. Gedurende de ochtend was de consul er niet en hij zou het weten. Dus ik weer gebeld toen hij er wel was en nu zeiden ze dat we een visum konden krijgen aan de grens maar ze wisten het niet zeker. Ik de ambassade van Egypte in Den Haag maar gebeld en hier zeiden ze meteen dat het wel mogelijk was aan de grens. Om er echt helemaal zeker van te zijn heb ik nog een fixer gebeld aan de grens tussen Sudan en Egypte. Zijn telefoonnummer heb ik van Peter en Leonie gekregen die we bij Jungle Junction tegen kwamen in Nairobi. Zij hebben ook van zijn diensten gebruik gemaakt voor de ferry tussen Aswan en Wadi Halfa. Hij gaf ook aan dat we gewoon het visum aan de grens kunnen krijgen dus daar ben ik blij mee anders zitten we hier weer 5-6 dagen te kijken. Ik was vanochtend alleen gegaan want Ben zijn voorvork heeft een probleem. Deze is veel te zacht geworden en veert heel ver door waardoor zijn spatbord ook telkens achter de keienvanger bleef hangen. Ron heeft hem geholpen en ze laten morgenvroeg een tussenstuk maken die de vering verder moet indrukken zodat deze stugger is. Ben en Brend waren gisteren nog naar Flavio gelopen die wel interesse had in de offroad banden. Flavio heeft een motorshop en doet ook motortours dus hij kon de banden wel gebruiken. Hij kwam de banden gedurende de middag bekijken en hij heeft ze gekocht voor 70 dollar per stuk. Dat scheelt voor ons weer wat kilo’s en een onhandige band die we toch niet meer gebruiken. Gedurende de ochtend en middag ook de reisverslagen van Kenia en Ethiopïe bijgewerkt en online gezet. Gedurende de avond weer met Brend, Hans en Philip (Belgische consul) aan de bar gestaan.

 

Dag 562 – 11 april 2014 – Addis Abeba (ETH) – 0 km

Vanochtend weer met een pannenkoekje begonnen en Ron was er ook al. Hij had iemand al de opdracht gegeven om voor Ben zijn motor de tussenstukjes laten maken. Deze zijn ze rond tien uur op gaan halen en voor de middag was de motor weer gereed. Ik heb met mijn beentjes omhoog gezeten en de reisverslagen bijgewerkt. Vandaag is het de tweede vrijdag van de maand en bij Wim’s Holland House is het dan Wim’s Friday Night. Ze verwachten vandaag tussen de 75 en 150 mensen en er komt zelfs een DJ. Ze hebben hier een mobiele bar en deze wordt vandaag ook helemaal uitgeklapt om iedereen snel van drank te kunnen voorzien mits het echt druk gaat worden. Einde van de middag kwam een Fransman op de motor aanrijden. Het was Luc, 42 jaar, en hij rijd al 2 jaar en 2 maanden door Afrika. Via de westkust omlaag gereden en zelfs ook de weg van Kinshasa naar Lubumbashi gereden met een BMW R1150 GS gedurende de maand september. Vanuit Zuid Afrika is hij weer omhoog gereden via de oostkust. Verder kwamen er nog twee Belgische dames binnen maar er was geen kamer meer dus moesten ze iets verderop wat zoeken. We hebben ze wel uitgenodigd voor het feest vanavond. Jochem, Duitser die hier met een Mercedes jeep staat, was al de hele dag aan het wachten op een monteur die hij via Ron geregeld had. Hij had om tien uur afgesproken maar als je dat doet hier dan gaat een Ethiopiaan pas vanaf zes uur ’s ochtend tellen (zonsopkomst om zes uur is in Ethiopïe nul hier). Dus tien uur is hier vier uur ’s middags (6.00 uur + 10 uur is 16.00 uur). Hier kwamen we ook pas later achter maar goed. Jochem heeft dus de hele dag liggen ergeren omdat de monteur maar niet kwam opdagen. De monteur was gisteren ook al een paar uur geweest. Ron had Jochem de monteur aanbevolen omdat die wel te vertrouwen was. Vandaag kreeg hij echter een rekening gepresenteerd van 6.900 Birr (meer dan 250 euro). Ter informatie een monteur verdiend hier tussen de 50 en 100 dollar per maand! Jochem wordt dus dik afgezet hier en Ron was er ook. Ron heeft wel aan de telefoon geprobeerd om de prijs omlaag te krijgen maar met weinig succes, Uiteindelijk heeft Jochem nog bijna 6.000 Birr betaald voor een paar uur arbeid en drie ringen die normaal 15 euro kosten in Europa. Ron is sowieso al een apart mannetje. De grootste verhalen en hij weet alles beter. De eerste avond had ik al het gevoel dat hij de helft verzind om interessant te doen. Een dag later werd mij ook verteld door dat we Ron maar niet moesten geloven. Hij zou zogenaamd ook aan de Camel Trophy mee hebben gedaan maar als je de deelnemerslijst bekijkt op internet dan staat zijn naam er niet tussen. Aan de andere kant was het ook naïef van Jochem om geen prijs af te spreken vooraf. Een erg zure dag voor Jochem maar gelukkig liet hij de avond hierdoor niet verpesten. Gedurende de avond werd het niet echt druk en ik denk dat er misschien totaal 50 personen zijn geweest. Op het begin van de avond kwam Philip al aanzetten en ik zei dat hij maar eens onderdak moest zoeken voor de twee Belgische dames als consul zijnde. Hij zei dat hij nog wel een paardestal op het terrein van de ambassade beschikbaar had. Ron dacht dat de twee dames binnen kwamen maar het waren twee oudere vrouwen en hij zei tegen hun dat ze in de paardenstal konden liggen. Haha, wat een binnenkomer. Na tien uur kwam het pas op gang aangezien de meeste mensen eerst wat gaan eten. Philip de consul van België was ook weer van de partij met zijn droge opmerkingen. Vraag je ‘’Heb je al gegeten?’’ dan reageert hij ‘’Ja, ik eet wel vaker’’.  We hebben met Brend, Philip, Hans, Ron en zijn vrouw lekker buiten aan tafel gezeten. De DJ was nou niet bepaald de beste want de overgangen waren af en toe dramatisch. In het begin ook veel slechte muziek maar hoe later het werd hoe beter de muziek ook was. Om kwart voor drie was het afgelopen maar toen ging het nog een half uur door voor het personeel. Ik ben na twee uur ergens naar de kamer gegaan om maar een serie te kijken. Slapen zit er nog niet in want onze kamer is een paar meter van de geluidsboxen. Het trilde behoorlijk maar dat één keer per maand moet dat kunnen. Het was in ieder geval een erg gezellige avond.  

 

Dag 563 – 12 april 2014 – Addis Abeba (ETH) – 0 km

Vannacht pas rond half vier in slaap gevallen en rond tien uur zat ik weer aan het ontbijt. Met Luc en Brend nog een tijd aan tafel gezeten om even wakker te worden na gisterenavond. Ben en Brend zijn naar een internetcafé gelopen en ik zou ze een half uur later opzoeken. Ik een half uur later vertrokken maar niemand gevonden. We zouden namelijk vanuit het internetcafé naar een bekende souvenierwinkel rijden. Ik ben maar terug gelopen naar Wim’s Holland House en even later kwamen Ben en Brend ook terug. We wouden nu een taxi pakken maar Brend had geen zin meer waarop Ben en ik de motor wouden pakken. Bij het vertrek was het alweer raak. Met de tussenstukjes in de voorvering komt het spatbord na vijf meter alweer achter een schroef van de valbeugels vast te zitten. De vering is weer erg zacht dus het tussenstukje is voor niks geweest. Dat worden dus nieuw schokdempers die hier niet te krijgen zijn. Volgens wim (vandaag is het zaterdag) kan het donderdag hier zijn mits het maandag verzonden wordt. Als we dan toch moeten wachten dan maandag ook maar meteen naar de ambassade van Egypte. Inmiddels hebben we al heel vaak met de Honda AT van Ben vertraging gehad. In Luanda twee keer vanwege een twee slippartijen waardoor we een vertraging hadden van circa twee weken. In Lusaka naar de garage geweest, in Dar es Salaam vier weken vertraging gehad, in Arusha een aantal dagen vast gestaan, in Nairobi tien dagen vertraging gehad en nu ook weer bijna twee weken door die knommel. Met Luc en Brend wouden we nog naar de treincoupés van Haile Salessie kijken die hier vlakbij in een museum staan. Eentje is geschonken door Koning Leopold van België en de andere door de Britse Koningin. Helaas was de baas er niet met de sleutel dus we hebben enkel de buitenkant kunnen zien. Ik had vanmiddag lasagna besteld en gevraagd of ze die om zeven uur konden serveren. Om half negen kwam het pas op tafel maar het was het wachten waard. Wat een lekkere lasagna! Ze hebben sowieso een goede keuken hier bij Wim’s Holland House.

 

Dag 564 – 13 april 2014 – Addis Abeba (ETH) – 0 km

Vanochtend deed internet het vrij goed dus ik ben meteen aan de slag gegaan met de reisverslagen op het Roam Africa forum. Ondertussen een bakje koffie erbij en een pannenkoek met banaan als ontbijt. Rond de lunch Wim even mee geholpen met de tafel en stoelen klaar te zetten want hij heeft kaartmiddag. Hij vroeg nog of we een kaart konden maken met het bericht dat de tafel gereserveerd is, een plaatje van speelkaarten erop en de bijnamen van hem en zijn vrienden. Dit dus even in elkaar geknutseld en uitgeprint in de woning van Wim. Het zag er alleen niet zo denderend uit want de inkt was op. Verder nog even een aflevering van The Vikings gekeken en de cake was mislukt in de keuken. Volgens mij wat teveel boter gebruikt maar het smaakte nog goed. We hebben met zien vieren ieder twee plakken gratis gekregen. Rond drie uur begon de kaartclub van Wim en uiteindelijk heeft Wim gewonnen. Ik heb in de tussentijd een beetje op internet gezeten want parijs roubaix was bezig (wielerwedstrijd) die door Niki Terpstra werd gewonnen. Verder speelde Ajax en ze konden vandaag kampioen worden maar Feyenoord verspeelde geen punten. Rond de avond kregen we eindelijk de koffieceremonie te zien. Er werden koffiebonen geroosterd en we kregen er verse popcorn bij. De koffie was goed te drinken ondanks de stank waarin we zaten van het roosteren. De rook bleef goed hangen tijdens het roosteren. Verder nog opzoek gegaan naar neusspray want sinds vanochtend flink aan het snotteren. Dat is alweer lang geleden dat ik dat heb gehad. Verder nog even aan tafel gezeten met Brend, Philip, Luc en wat andere Nederlanders die met Wim hebben gekaart. Rond half tien naar de kamer gegaan en nog twee afleveringen van The Vikings gekeken.

 

Dag 565 – 14 april 2014 – Addis Abeba (ETH) – 0 km 

Vanochtend zat Ron er weer maar veel muziek zat er niet in. Hij had van het weekend buiten gewerkt en was flink verbrand in de zon. Ik heb mijn ontbijtje besteld en hierna ben ik begonnen met het visa formulier in te vullen. Voor de aanvraag heb je een kwitantie nodig van een wisselkantoor waarop je paspoortnummer staat. Je moet kunnen aantonen hoe je aan je geld bent gekomen wat natuurlijk totaal geen zin heeft maar goed. Na de pannenkoeken is Ben op mijn motor gestapt om de aanvraagformulieren af te geven. Ik heb in de tussentijd de reisverslagen weer even bijgewerkt en even een serie gekeken. Ben was rond de middag weer terug en had nog een postkaart en wat stickers voor op de motor gekocht. Gedurende de middag heeft Ben nog even naar huis gebeld om de nieuwe voorveren te regelen. Hopelijk zijn deze vrijdag hier dat we weer snel op pad kunnen.

 

Dag 566 – 15 april 2014 – Addis Abeba (ETH) – 0 km

Weer weinig gedaan vandaag. Ben is de hele middag met mijn motor door de stad gereden en ik heb rustig twee motor documentaires gekeken namelijk ‘Mondu Enduro’ en ‘Terra Circa’. Verder nog even het binnenste van de helm uitgewassen. Bij Ben kwam er een halve kilo zand uit en bij mij was het water zwart. Wim kwam er gedurende de middag ook nog even bijzitten dus met hem nog even liggen ouwehoeren. Tijdens het WK van 2010 hadden ze hier een tribune gebouwd van 480 kratten bier. Er waren hier 700 man en zo groot is het hier niet dus dan is het behoorlijk krapjes geweest. Gedurende de avond weer aan tafel gezeten met Brend, Philip en Luc maar het was een saaie boel.

 

Dag 567 – 16 april 2014 – Addis Abeba (ETH) – 0 km

Vanochtend werd ik wakker maar volgens mij was ik niet 100% wakker. Ik ging even naar de wc en ik voelde mij kapot moe en had het erg warm. Maar weer in bed gekropen en toen ik opstond voelde ik mij weer normaal. Voor de zoveelste dag een pannenkoek met banaan besteld en gedurende de ochtend op internet gezeten. De fixer in Sudan geïnformeerd over onze komst en meteen gekeken naar de mogelijkheden van Egypte naar Europa. Hiervoor wat mails rond gestuurd om prijzen op te vragen. Ik kreeg de telefoon nog in de handen geduwd van een van de medewerkers. Rahel de vrouw van Wim moest mij even spreken en ik moest een boodschap aan Wim doorgeven. Ik naar Wim gelopen en kreeg als dank nog twee speculaasjes. Lang geleden dat ik die heb gehad. Na de zoveelste pasta bolognese de reisverslagen even bijgewerkt en mijn kleding even gewassen zodat ik morgen weer met schone kleding kan vertrekken. Wim wou nog een email sturen dus hij vroeg of ik hem kon helpen dus dit maar gedaan voor de goede man. Iets voor drie ben ik naar de ambassade van Egypte gereden waar ik de paspoorten inclusief het visum kon ophalen. Hierna nog naar winkel gereden om wat te kopen en de eigenares is een Nederlandse. Ze woont er al een aantal jaar en heeft inmiddels een winkeltje opgezet en een opvang voor alleenstaande moeders. Met haar nog bijna twee uur staan praten en toen terug gereden naar Wim’s Holland House. Hier de koffers weer aan de motor gehangen zodat we morgen redelijk op tijd kunnen vertrekken. Wim kwam nog even aan tafel zitten en met hem nog wat foto’s gemaakt. Luc (de fransman) en Brend waren er ook dus ook een gezamenlijke groepsfoto gemaakt. Wim vroeg nog of ik mee kon helpen met zijn nog wat emails dus hem hiermee geholpen. Gedurende de avond kwam Theo, broer van Hans Linssen, aanschuiven. Hem ook verteld dat Wim achteruit gaat en dat hij niet naar Nederland wil voor onderzoek totdat Koningsdag is geweest. Hij is naar Wim gelopen want naar hem luisterd hij wel zei Theo. Even later kwam hij terug en Wim is eindelijk overtuigd dat hij zo snel mogelijk terug moet naar Nederland voor onderzoek in het ziekenhuis. Wim heeft veel problemen met zijn lever en heeft daar ook veel pijn van. Gedurende de avond waren Wim en Rahel al bezig met het omboeken van het vliegticket. De avond afgesloten met een biertje.

 

Dag 568 – 17 april 2014 – Addis Abeba (ETH) naar Debre Markos (ETH) – 303 km

Vanochtend met Luc en Brend gaan ontbijten in het centrum en de cake was wel goed te eten maar de verse jus en thee waren heel erg lekker! Terug bij Wim’s Holland House de motor bepakt en we kregen nog een gratis kop thee van Rahel. Voor vertrek Wim en Rahel nog bedankt voor de gastvrijheid en het lekkere eten. De weg uit de stad was erg druk en nog een stuk moeten omrijden vanwege een afgesloten weg. Het beginstuk liep meteen omhoog met slingerwegen en hoe verder we reden hoe rustiger het weer werd op de weg. Het wegdek is gelukkig erg goed dus we kunnen lekker doorrijden. We rijden door een landschap vol met akkervelden en even later bereiken we zelfs 3.100 meter hoogte. Dan is het best fris op de motor kan ik je zeggen! Vervolgens ging het weer langzaam omlaag en op de navigatie zag ik de Nijl al aangegeven staan. We reden via een slingerweg die best slecht was vanwege de vele hobbels (gevaarlijk met remmen vooral) omlaag. We zijn nog even gestopt om wat te eten maar rust heb je nooit hier. Binnen de korste keren staan er kinderen om je heen te kijken. Vlak voor vertrek begon er eentje om geld te vragen ‘Give me money’ (Geef mij geld). Ik reageer er niet op dus hij begint het al wat luider te roepen ‘Give me money!’. Ik kijk hem eens aan en stap op de motor, ‘Give me money!!’ roept hij nog luider. Ik start de motor en hij schreeuwt het uit alsof zijn leven er vanaf hangt ‘Give me money!!!!!’. Ik rijd aan en we dalen steeds verder tot circa 1.000 meter waar een brug over de rivier is. De rivier ligt in een kloof dus nadat we onder waren, hier was de temperatuur ook stukken hoger, ging het meteen weer omhoog. Het laatste stuk weer lekker door kunnen rijden en vlak voor Debre Markos hadden we nog een stuk offroad en wat wegwerkzaamheden maar niks bijzonders. Om drie uur kwamen we aan en gezien het al erg donker werd vanwege een naderende regenbui zijn we naar een hotel gereden. Het was een nieuw hotel waar de kamers zo goed als af waren maar er was nog geen restaurant en bar. Voor tien euro per persoon lagen we op een luxe kamer! Tegenover ligt het FM International Hotel dus hier wat gaan eten en drinken. We kregen eerst kamer 107 maar de wc spoelde niet, ook geen druk op de douche en het water van de wasbak liep zo op de grond aangezien de slang niet goed vast zat. Het slot van de badkamer zat aan de verkeerde kant. Bij het instappen van de douche vielen twee stukjes tegel omlaag omdat deze niet waren vast geplakt dus toch maar even van kamer gewisseld die wel goed was. Gedurende de avond vrij weinig meer gedaan.

 

Dag 569 – 18 april 2014 – Debre Markos (ETH) naar Gondar (ETH) – 441 km

Vanochtend na een ontbijtje in het hotel aan de overkant zijn we vertrokken. We wouden geld wisselen omdat de Birr’s bijna op waren. Echter het is een feestdag en alle banken zijn gesloten. We zijn maar aangereden in de hoop ergens te kunnen wisselen of een pinautomaat te vinden die maestro kaarten accepteerd. De weg was weer goed en we konden lekker doorrijden. In Bahir Dar zijn we bij het Gijon hotel, wat direct aan Lake Tana ligt wat gaan eten. Nu moesten we tanken en daarvoor hebben we geld nodig. Dus eerst een pinautomaat gaan zoeken en deze gevonden bij de Dashen bank. Vervolgens moesten we een tankstation vinden. Op zich geen probleem alleen in Ethiopië lijkt het wel of 90% geen benzine meer heeft. Uiteindelijk bij een Total station gaan tanken en daar was de pompbediende weer lekker aan het slapen. De benzine gutste langs mijn motor omlaag. Dus daar was ik allerminst blij mee en ik zei dat ze het maar schoon moest maken. Kijkt ze mij als een schaap aan en Ben liep direct de shop binnen en pakte een fles water uit de koeling. De motor afgespoeld en de pompbediende de fles terug gegeven. Nu moest ik 515 birr betalen maar ik heb er 490 gegeven aangezien er ook 1 a 2 liter op de grond ligt. Kijkt ze mij weer als een schaap en en toen ik opstapte probeerde ze nog even boos te kijken. We zijn verder gereden richting Gondar en in een van de dorpen werd een grote fles water voor mijn motor geschopt die ik gelukkig kon ontwijken. We reden door een prachtig landschap en even later ging het ook weer omhoog. Op deze berg werden we door kinderen van tussen de vijf en tien jaar schat ik bekogeld met stenen! We wisten van andere toeristen al dat dit werd gedaan maar het is echt levensgevaarlijk. De stenen zijn ongeveer de helft van een golfbal schat ik maar als je die tegen het vizier krijgt terwijl je 100 kilometer per uur rijd dan kan het goed mis gaan! We remmen telkens, draaien ons om en rijden terug maar tegen die tijd zijn de snotneuzen er al lang tussenuit. Een paar bochten verder was het weer raak en wederom zijn ze te ver weg. Zelfs volwassenen in dorpen menen af en toe grappig te zijn door net te doen alsof ze iets gaan gooien zodat je schrikt. Eentje hebben we nog achterna gezeten en die heeft een heel stuk moeten rennen maar tussen de gebouwen, auto’s en mensen zijn ze je te snel af. Het laatste stuk dreigde het te gaan regenen (ook 100 druppels gehad) maar het zette gelukkig niet door. In Gondar een hotel gezocht en bij een rotonde stond een groot hotel (Gondar Landmark Hotel) op een heuvel. Hier naar binnen gelopen en het zag er duur uit en dat was het ook wel. Voor een 2-persoons kamer moesten we 72 dollar betalen maar uiteindelijk voor 55 dollar en gratis ontbijt kunnen regelen. Meest luxe hotel van de reis met een prachtig uitzicht over het centrum en het kasteel van Gondar is zichtbaar! Hier zitten we goed voor twee nachten.

 

Dag 570 – 19 april 2014 – Gondar (ETH) – 16 km 

Vannacht heerlijk geslapen in het goede bed hier. Bij zonsopkomst wel even uit bed gestapt om wat foto’s te maken. Even later buiten op het terras in het zonnetje gaan zitten voor het ontbijt waar ik French Toast en pap besteld heb met een kop thee en ananas sap. Het werd al behoorlijk warm in het zonnetje dus de spullen op de kamer gepakt en met de motor naar het voormalig koninklijk kasteel gereden. Het is niet één kasteel maar op het complex staan meerdere kastelen en wordt hierom ook wel het ‘Ethiopische Camelot’ genoemd. Bij de entree kwamen we twee Belgen tegen met wie we samen een tour hebben gepakt. De entree was nog prijzig met circa 8 euro. Ik heb geprobeerd studentenkorting te krijgen met het geld enkel voor internationale studenten. De vrouw bij de kassa wou er niet aan meewerken maar goed. Voor 8 euro extra die we konden splitsen met de Belgen hebben we nog een gids gepakt. Het was een erg goede gids en hij wist genoeg te vertellen. In de tussentijd overal foto’s van gemaakt en lekker van het zonnetje genoten. Voor 8 euro extra konden we ook een gids meenemen naar twee andere bezienswaardigheden. De Belgen moesten weg want die hadden een vlucht staan naar Addis Abeba. We zijn met de motor, en de gids zat bij mij achterop, naar de ‘Debre Birhan Selassie kerk’’ gereden. Hier weer 2 euro per persoon betaald en naar binnen gelopen. De kerk word omring door een hoge muur ter bescherming en er staan ook twaalf gebedshuisjes (twaalf apostelen) omheen. Op de kerk staat geen kruis maar een cirkel met zeven struisvogeleieren wat ‘macht’ of iets dergelijks moest uitstralen. Binnenin de kerk zijn alle muren en het plafond beschilderd. Het plafond is volgeschilderd met gezichten van engeltjes die blij, droevig, boos enzevoorts kijken. De muren zijn beschilderd met afbeeldingen van de geboorte van jezus christus, de doping in de rivier en dat soort dingen. Wel een mooi kerkje om te zien voor een keer. Ben had het al snel gehad en die wou verder dus na nog wat foto’s genomen te hebben zijn we met de gids richting ‘’Fasilides Bath’’ gereden. Bij aankomst even staan praten met een Amerikaans gezin wat nu in Ethiopië woont. Vervolgens naar binnen gelopen (gratis) en dit voormalige bad van Koning Fasilides is erg mooi. Op 19 januari (schrikkeljaar op 20 januari) wordt hier elk jaar de doping van Jezus gevierd. Er komen circa 25.000 mensen op de viering af die ‘Timkat’ wordt genoemd. Het bad staat leeg gedurende het jaar en enkel voor de viering wordt deze gevuld met rivierwater. Gezien de grote en diepte van het bad duurt het een maand voordat deze vol staat. De stenen muren om het bad waren ook erg mooi want wortels van bomen groeide er doorheen en er overheen. In het midden van het bad staat een paleis / verblijf waar ook de Ark zou liggen. Niemand mag natuurlijk naar binnen om te kijken dus dan weet je wel hoe laat het is. Op het terrein stond verder nog een prachtige boom van 500 jaar oud. Een dikke stam en de takken overspannen misschien wel 15-20 meter horizontaal. Leuk voor in de tuin te hebben. Inmiddels was het bijna één uur en zijn we terug gereden naar het hotel. De belangrijkste bezienswaardigheden wel gezien hier. Bij het hotel de bandenspanning even nagekeken en de achterband moest een beetje opgepompt worden. In de ontbijtzaal een gebakje gehad met een colaatje. Op de kamer de serie Game of Thrones gekeken en de reisverslagen weer bijgwerkt. Rond vier uur weer naar onder gelopen en een gebakken vis met wat frieten gegeten op het terras. Het verbaast mij hoe lang het duurt voordat je geholpen wordt hier. Er zijn tien gasten die op het terras zitten en er zijn ook totaal tien gasten die een kamer hebben in het hotel waarvan de meeste niet aanwezig zijn. Totaal hebben ze minimaal 25 man personeel (uit navraag bleken het er zelfs 150 te zijn waarvan er 70 vanavond werkzaam zijn)! De vis viel overigens wat tegen. Eind van de middag even een backup gemaakt van de foto’s en filmpjes en nog wat op internet gezeten. ’s Avonds weer gaan eten en alles ging mis. Tegelijk met Ben besteld en Ben kreeg het na 15 minuten. Ik vertrouwde het al niet dus ik had iemand al gevraagd om te kijken of de order was doorgekomen. Hierop geen reactie gehad meer. Na een half uur de manager aangesproken waar mijn eten bleef, Ben was inmiddels klaar. Na drie kwartier kwam weer iemand met een pen en papier en hij wou opschrijven wat ik had besteld. Na een uur kwam dan toch mijn gerecht aan. De kip was lekker maar de friet kon wel twee dagen buiten hebben gelegen zo droog. De friet weer terug gestuurd en toen kreeg ik warme droge friet. In de tussentijd kwam nog een serveerster langs met bier wat ik niet had besteld. Veel personeel is dus geen garantie dat het goed gaat! Na het eten weer de reisverslagen bijgewerkt en een serie gekeken. Ik kwam er overigens achter dat we de route verkeerd hebben uitgestippeld. Als we eerst naar Lalibela waren gereden en dan naar Gondar dan hadden we ons 220 kilometer bespaard. Maar goed dan twee dagen 1,5 uur langer op de motor zitten. 

 

Dag 571 – 20 april 2014 – Gondar (ETH) naar Lalibela (ETH) – 375 km

We wouden vertrekken na het ontbijt maar Ben was ziek. Hij wou in het hotel blijven dus ik zei dat we dan Lalibela overslaan anders halen we de ferry niet in Sudan. We kunnen het misschien wel halen maar dan hebben we geen rustdagen meer en dan mag er dus helemaal niks fout gaan. Ben bedacht zich en is toch maar op de motor gestapt. Rond negen uur waren we weg maar een half uur later hadden we pas benzine gevonden bij een tankstation. We zijn 110 kilometer terug gereden richting het zuiden en toen de afslag gepakt naar het oosten. Veertig kilometer na de afslag ligt Debre Tabor waar ik wat gegeten heb. Ben durfde het niet aan dus hij heeft het bij een cola gehouden. Het stuk tussen Debre Tabor en de afslag bij Gashena richting Lalibela is wellicht het mooiste stuk wat we tot nu toe hebben gereden. Stukje door de bergen wat wel wat van Oostenrijk weg heeft en een stuk later reden op meer dan drie kilometer hoogte waar je dus ver de diepte in kon kijken. Moeilijk om te beschrijven maar je kon echt kilometers ver kijken. De weg was gelukkig een tapijtje dus we konden goed tempo maken en in Gashena wouden we tanken maar er was weer eens geen benzine. We konden wel benzine op de zwarte markt kopen maar ze vroegen dubbel zoveel als normaal. We vroegen of er een tankstation was in Lalibela en dit was zo. Vanaf Gashena is het nog 64 kilometer tot in Lalibela. De eerste 50 kilometer zijn gravelwegen waarvan het eerste stuk in haarspeldbochten vrij steil omlaag gaat. Gelukkig is de gravel wel goed, er liggen geen grote keien / stenen op de weg en ook geen los zand. Je hebt dus vrij goede grip en je kunt 50-60 kilometer per uur rijden als het niet te bochtig is. De laatste 15 kilometer was weer asfalt en liep omhoog. Op een uitzichtpunt nog een souveniertje gekocht van wat jonge meisjes die langs de weg lagen. Ik had een olifantje gekocht maar de slurf is inmiddels al afgebroken. Toch een euro aan gespendeerd dus hopelijk valt het nog te plakken! Onderweg weer kunnen genieten van de mensen die aan het zwaaien waren maar er waren ook weer een paar eikels. Een iemand met een stok van twee meter die klaar ging staan om uit te halen vlak voordat ik voorbij kwam. Ik heb er geen schrik voor want hij slaat toch niet maar wat voor achterlijke ben je dan als je die indruk al wilt wekken. In een dorpje op de gravelweg was er nog een gek die een dikke kei pakte en deed alsof hij die naar mij gooide. Echt jammer dat dit soort volk hier leeft. In Lalibela naar het tankstation gereden maar ze verkochten geen benzine, enkel diesel en kerosine. Dan maar inchecken in het Red Rock hotel wat er langs ligt. De lokale mensen gaan vragen of we benzine konden kopen en even later was dit mogelijk van een tuktuk chauffeur. Probleem was dat hij 100 birr per liter vroeg wat 4 euro per liter is! Vijf keer zoveel als de reguliere prijs. Hij wou niet omlaag dus we hebben hem maar fijn weg gestuurd, de afzetter. Eshuta, een jongen van 18 jaar uit Lalibela, is rond gaan vragen en zou voor ons benzine regelen. Gedurende de avond wat gegeten en op de kamer gaan liggen. Het begon hard te waaien buiten en er ligt veel zand overal dus lekker zit je dan niet.

 

Dag 572 – 21 april 2014 – Lalibela (ETH) – 0 km

Na de French toast en een bakje koffie zijn we naar de entree gelopen van de kerken. Hier de entreekaarten gekocht die echt belachelijk duur zijn! Vijftig dollar per persoon, volgens mij betaal je voor een tour in Buckingham Palace in London nog minder. Maar goed, we willen het toch zien dus de entree betaald en er ook nog een gids bij gepakt. De kerken zijn verdeeld in verschillende groepen en we zijn begonnen met groep twee. Het zijn allemaal kerken (circa 900 jaar oud) die uit een rots gekapt zijn en de ene is mooier dan de andere. Sommige kerken zijn beschilderd aan de binnenkant maar gedurende de jaren is er weinig meer van overgebleven. We moesten bij elke kerk onze schoenen uit doen dus slippers aantrekken was wel zo gemakkelijk. De eerste kerk die we te zien kregen was ook meteen de grootste van allemaal tegenwoordig zit er een dak boven ter bescherming. Binnen is het wel indrukwekkend als je bedenkt dat het uit een rots is gekapt. De vloer ligt vol met Chinezen tapijten, wat bankjes, schilderijen en alle waardevollen spullen ligt in een gedeelte waar je niet mag komen. Vroeger was er een Belg geweest die voor 25.000 euro een 9 kilo wegend gouden kruis had gekocht. De priester kreeg het toen warm en heeft het geld aan de regering gegeven. Hij zit nu schijnbaar levenslang in de gevangenis omdat hij het kruis nooit had mogen verkopen. De Belg hebben ze een jaar later weer opgespoord en hem hebben ze 25.000 euro terug gegeven in ruil voor het kruis. Het kruis is dus weer terug in Lalibela. De andere kerken van groep twee waren minder indrukwekkend. Af en toe loop je overigens door een tunnel onder de grond naar de volgende kerk. In een andere kerk zat een priester met een bakje met iets erin wat op koffie leek. Ik aan de gids gevraagd of het koffie was waarop de priester begon te grinniken. Het was geen koffie maar wat zand uit het graf van Lalibela meen ik. Los van groep één en twee ligt de bekendste kerk, namelijk de Kerk van Saint George. De kerk is in de vorm van een kruis en is nog best hoog. Er is een Pool geweest die teveel gezopen had en hier omlaag is gevallen, hij is overleden. Op zich niet gek want er is geen hekwerk dus je kunt zo misschien wel tien meter omlaag vallen.  Via een pad omlaag gelopen en hier binnen gaan kijken maar het viel vies tegen binnen. Dan maar snel door naar groep één. Hier lagen ook nog een paar mooie kerken maar het meest interessante was een schilderij met daarop een afbeelding van Jezus. Niks bijzonders zou je zagen maar het leek alsof Jezus twee borsten had. De tourgids was het er ook mee eens dat het zo leek maar het was volgens hem de stijl van de schilder. De priester in deze kerk gaf hetzelfde aan maar Ben bleef er over doorgaan. Onze gids en de priester begonnen wat te praten in het Amhaars en later vroeg ik waar ze het over hadden. Ze zagen er al wat geïrriteerd uit toen we het daarover hadden. De priester had schijnbaar gezegd dat het een beetje respectloos was om over een schilderij van Jezus zo’n opmerking te maken. Nadat we alle kerken (elf in totaal) gezien hadden zijn we terug gelopen naar ons hotel. Hier begon de missie om benzine te vinden. Eshetu had even later al een 1 liter fles benzine gevonden maar dit was niet genoeg. Inmiddels hebben we de politie al aangesproken en diverse lokale mensen gevraagd. De benzine komt schijnbaar van 160 kilometer verderop en wordt met auto’s getransporteerd. Als je benzine nodig hebt moet je normaal een order plaatsen. Na uren zoeken hadden we nog geen benzine maar we hadden al diverse contacten gelegd. Na vier uur kregen we bericht van een agent die 10 liter benzine aan ons kon verkopen voor de normale prijs van 20 birr (80 eurocent) per liter. De benzine verdeeld over de twee motors en Eshetu en zijn vriend hadden we al wat drankjes betaald als dank voor de hulp. Uiteindelijk hebben we zelf de politie aangesproken dus ze hebben niks kunnen regelen maar ze waren wel behulpzaam. Voor zonsondergang zijn we met Brett, kerel uit Canada, naar de Mountain view lodge gelopen. Eshetu en zijn vriend liepen ook mee. De lodge ligt op de rand van een klif en heeft een panoramisch uitzicht over de vallei. De zonsondergang was vrij mooi dus we hebben lekker op het terras gezeten met een biertje erbij. Ik had chicken chili met rijst besteld die erg goed te eten was en toen het helemaal donker was zijn we terug naar het hotel gelopen. Hier nog even gezeten en een avecado shake gehad en een pinda thee. Het was niet echt thee maar gewoon vloeibare pinda’s. Het was niet vies maar ook niet zo van ....ik bestel er nog wel eentje. Hierna kwam een kerel die in Kenia woont binnenlopen en alle aandacht opeisen. Even later maar naar de kamer gelopen en op bed een serie gekeken.  

 

Dag 573 – 22 april 2014 – Lalibela (ETH) naar Gondar (ETH) – 362 km

Gisteren wou mijn motor erg moeilijk starten. Wellicht door de hoogte van ergens tussen de 2500 en 3000 meter. Na het bepakken startte de motor direct en rond negen uur waren we op pad. Eerste weer vijftien kilometer asfalt en daarna vijftig kilometer gravel. Mijn balhoofdlager lijkt weer slijtage te hebbent want het stuur zwabbert een klein beetje. Ik maar rustig gereden voor de zekerheid en in Gashena (weer op de hoofdweg) moesten we benzine kopen voor het restant. Het tankstation had natuurlijk weer geen benzine maar we konden voor 40 birr (dubbele prijs) benzine kopen. Ben heeft een agent aangesproken en die zei dat we 25 kilometer verderop konden tanken. Maar je weet het nooit hier dus de lokale mensen een kopie van ons paspoort laten zien met daarop een stempel van de ambassade. We hebben ons voor gedaan als ambassadeurs en om deze reden moesten ze ons benzine geven tegen de normale zwarte markt prijs. Uiteindelijk voor 30 birr per liter de motors vol laten gooien. De terugweg (zelfde als twee dagen geleden) was weer mooi en Ben werd onderweg geraakt door een steen. Als je voorop rijd zal je nooit een steen naar je toe geworpen krijgen. Ze wachten tot de laatste (in dit geval Ben dus) en dan beginnen ze te gooien. Ben gestopt en de kleine achterna gezeten maar die haal je toch niet in. De ouders of familieleden stonden erbij en het was een harde woordwisseling met hun. De politie erbij laten halen maar na een tijd was deze er nog niet en zijn we maar weer aangereden want je schiet er toch niks mee op. Even later was het weer raak. Nu weer iemand van circa 18 jaar die deed alsof hij met een stok wou slaan. Ook hij rende er als een haas voorbij zodra we omkeren. Ben de buitenpoort er nog uitgetrapt maar ze waren spoorloos. Rest van de route was het redelijk rustig. Nog wat schijnbewegingen gehad maar om het niet al te negatief te laten klinken, de omgeving en de overige 99% van de mensen maken veel goed. In Debre Tabor weer gaan lunchen en er zaten twee blanken vrouwen. Aan hun gezicht te zijn kwamen ze uit Nederland dus ik begin meteen in het Nederlands te praten. ‘Het is toch niet waar he’’ was de reactie van een van de vrouwen. Ze deden vrijwilligerswerk voor stichting Edukans en met hun aan tafel gezeten. Hierna de laatste 150 kilometer terug gereden naar Gondar waar we weer naar het Landmark hotel zijn gereden. Na het douchen een biertje gedronken, pizza besteld, reisverslagen bijgewerkt van de afgelopen drie dagen en alles maar meteen online gezet. Nog even een serie gekeken en morgen gaan we de grens over naar Sudan!

 

 Verder lezen in het  reisverslag ''Sudan'''

Nieuwste Artikelen

Onze Sponsors

ATAMOTO

KERAM

MDI

Volg ons!

Op Facebook volg je de updates van onze reisverslagen, foto's en video's. 

Op SmugMug worden de mooiste foto's en video's van onderweg geplaatst.

Abonneer je op de RSS Feed van deze site.

Route

Dit is de kaart van hoe we gaan rijden. Klik op de kaart voor een grotere versie en een lijst van alle landen.

mapextendedcolor

Nieuwste Reacties