FOTO'S SUDAN KLIK HIER

 

Dag 574 – 23 april 2014 – Gondar (ETH) naar Al Qadarif (SUD) – 368 km

Na het ontbijt kregen we ineens de rekening hiervoor. De vorige keer was dit inbegrepen dus wij al verbaast. We hadden meer dat één item besteld dus dat moest bij betaald worden. De manager had vorige keer gezegd dat we konden bestellen wat we wilden dus uiteindelijk ook niks betaald. Ik had nog twee kaneelrollen gepakt voor onderweg en rond negen zijn we vertrokken. De weg liep lekker omhoog en omlaag echter mijn voorvering heeft de beste tijd gehad. Het rijdt niet echt heel lekker meer omdat het stuur een beetje zwabbert. Dus nu maar wat rustiger door de bochten rijden om geen risico te nemen. Na anderhalf uur rijden was het raak. Ben kreeg een kei tegen zijn borst aan en hij ontplofte. Het kind was natuurlijk al weer verdwenen maar de ouders waren er nog wel. Ben hun eens stevig aangesproken en laten blijken dat hij er niet blij mee was. We zijn maar weer verder gereden en mijn motor begon steeds erger te zwabberen. Een lekke achterband! Ik de motor langs de weg gezet en even later kwam een jeep voorbij met politieagenten. Hun aangehouden en gevraagd of ik de compressor kon aansluiten op hun 12 volt aansluiting. De band opgepompt en achter hun aangereden, stukje terug naar een dorp, om een werkplaats te zoeken. Deze gevonden en drie kwartier later was het weer gemaakt. Er zat een flink gat in en ze hebben de buitenband drie keer nagekeken maar niks gevonden. Ben was een stuk verderop in een zijweg gestaan mocht de politie hem zoeken vanwege het voorval met de steen. Je weet immers maar nooit hier! We hadden het wel tegen de politie verteld en die vroeg om de plek aan te wijzen. Dit maar niet gedaan anders zit je waarschijnlijk lang te kijken hier en voor je het weet wijzen de lokale mensen jou. Dus na drie kwartier terug bij Ben en meteen doorgereden. Een drie kwartier later was het weer raak. Weer een lekke achterband! Dit keer was er niemand om te helpen dus het achterwiel eruit gehaald en bij Ben achterop de motor gebonden. Met de motor van Ben zeven kilometer terug gereden en daar de band laten plakken. Er zaten twee gaatjes in en er kwam een spijker tevoorschijn uit de buitenband! Gelukkig ook maar want nu hebben we tenminste iets gevonden. Met de geplakte band weer terug gereden en de band er weer op gelegd. Toen de band er bijna op zat trapte ik tegen de band om hem op de juiste plek te krijgen en tot mijn ergernis veerde de band weer in. Weer lek! Een voorbijganger aangehouden en de band opgepompt met de compressor. Dit keer samen terug gereden en nu bleef de band hard. Even gewacht om te kijken of het zo bleef en in de tussentijd de kaneelrol opgegeten en een halve fles water naar binnen gewerkt. Het was warm en door de problemen had ik het al bijna gehad voor vandaag. De band bleef hard en we moesten nog 80 kilometer rijden tot aan de grens met Sudan. De band begon toch weer langzaam leeg te lopen dus na zestig kilometer gestopt en een minibus aangehouden om de compressor weer aan te sluiten. Vervolgens de laatste twintig kilometer naar de grens gereden en hier het papierwerk geregeld. Het carnet laten stempelen aan de Sudanese zijde duurde erg lang, anderhalf uur! Verderop lag weer een werkplaats dus de motor daar neergezet. Achterwiel er weer af en er bleek weer een gaatje in te zitten. Deze laten plakken, zelf nog met water gekeken of er niet nog één in zat maar dit was niet het geval. Binnenband nagekeken en niks te vinden. Toen we het achterwiel er weer wouden opleggen zag ik smalle ijzerdraadjes (waarschijnlijk van kapotte vrachtwagenbanden) uitsteken in de buitenband. Er zaten er twee in en deze eruit getrokken. Voor de zekerheid de binnenband er maar weer uit laten halen om nogmaals te controleren. Weer alles gecontroleerd met water en de buitenband uitgebreid geïnspecteerd op scherpe voorwerpen. Inmiddels was het al donker en wat Sudanezen stonden gelukkig met een zaklamp bij te schijnen. Vriendelijk volk! Het achterwiel er weer opgelegd en iets voor acht waren we pas weer klaar voor vertrek. In Metama (grensdorp) is niet veel soeps te vinden qua verblijf volgens de lokale bevoolking dus we zijn in het donker doorgereden. Na veertig kilometer even de tank laten vullen en in het eerste stadje, Al Qadarif circa 150 kilometer van de grens, zijn we gestopt. We hebben circa zestig á zeventig kilometer per uur gereden om de gaten in de weg (grotendeels) te kunnen ontwijken en mogelijke beesten op de weg op tijd te zien. Laatste hebben we gelukkig niet gezien. Rond elf uur kwamen we pas aan in Al Qadarif en daar op zoek gegaan naar een hotel. De eerste was erg duur voor wat je kreeg en er liepen zelfs kakkerlakken rond in de badkamer. Toen gevraagd naar het beste hotel van de stad maar die was te duur. Het tweede beste hotel was de eerste dus maar weer terug gereden en alles op de kamer gelegd. Ik wou douchen dus ik vroeg om een handdoek en die hadden ze niet! Wij de spullen maar weer ingepakt en terug naar het dure hotel gereden. Daar toch maar ingecheckt en deze kost 450 Sudanese Pond (circa zestig euro). Niemand die ons kwam helpen met de bagage, meerdere keren gevraagd. We zaten ook nog op de tweede verdieping en er was geen lift. Na zo’n lange dag in de hitte kun je wel wat hulp gebruiken en zeker in een duur hotel! De kamers bleken verouderd en er was weer geen bad handdoek! Op het ontbijt en de kaneelrol na hebben we niks gegeten. We hadden ook geen honger dus de spullen op de kamer gelegd, blikje drinken achterover geslagen en in slaap gevallen.

Dag 575 – 24 april 2014 – Al Qadarif (SUD) naar Khartoum (SUD) – 367 km

Vanochtend gaan douchen en het beddenlaken gebruikt als handdoek. De motor bepakt en Ben is gaan klagen over de kamer om korting te regelen want gisterenavond wouden ze er absoluut niks van weten. Uiteindelijk maar 1 euro korting gekregen. Rond acht uur waren we weg na twee repen chocolade te hebben gegeten. Afgezien van het grensdorpje dus onze eerste blik op Sudan. Het ziet er nogal chaotisch uit en veel zand in de stad. Nooit bepaald een mooie stad om te bekijken dus snel richting Khartoum gereden. De wegen waren al wat beter dan gisterenavond en we konden gemiddeld 90 kilometer per uur rijden. De temperatuur viel mij nog mee maar met het uur werd het warmer en warmer. Rond elf uur was het echt te warm maar we moesten nog twee honderd kilometer. We kwamen een toerist uit Canada op een fiets tegen dus met hem even een kwartier staan praten. In Wad Madani de tank weer vol laten gooien, twee liter water gekocht want de camelbags waren al zo goed als leeg, een halve liter fanta achterover geslagen en een flesje mangosap naar binnen gewerkt. Rond de dorpen en steden was het drukker op de weg maar het viel nog mee. Onderweg mijn kentekenplaat verloren maar gelukkig had Ben het gezien. De plaat er weer opgezet en met ductape vast gezet zodat het niet weer gebeurd. De temperatuur was inmiddels ergens boven de veertig graden en je zit gewoon lam op de motor. Onderweg viel overigens weinig te zien want het is een vlak, dor / zandering, landschap. Rond twee uur waren we in Khartoum en de in de navigatie een restaurant gezocht. Een pizzatent gevonden en hier wat gegeten. We kregen beide maar een halve pizza op want we hadden nog steeds geen honger. Waarschijnlijk gewoon helemaal vol van het water en de frisdrank. We wilden de banden nog wisselen maar ik heb nog geen achterband. Ik had een stukje terug in de verte een BMW reclamebord gezien. Hier naartoe gereden en het bleek een autodealer te zijn. Ze hadden ook ween werkplaats verderop ergens maar ze hadden geen banden. Hier een tijd gewacht want ze zouden rondvragen waar ik een achterband kon kopen maar zonder succes. Ik bij de financiële administratie nog op internet gekeken en een bedrijf gevonden. Een Sudanees laten bellen en hem de bandenmaat door gegeven. Volgens hem hadden ze de band op voorraad dus we zijn hierheen gereden. Eenmaal daar even moeten wachten maar het zag er al niet al te best uit. Ik zag alleen autobanden in de rekken staan. En inderdaad ze hadden geen motorbanden dus de motors maar alvast binnen gezet zodat de banden die we bij hadden (vanuit Nairobi) al vervangen konden worden. Het was inmiddels bloedheet dus we bleven maar drinken. Mushid kwam ook even kijken en hij bood aan om mij mee te namen naar een plek waar ik een achterband kon kopen. Ik met hem en zijn vriend meegeweest in een klein autootje. De achterband had ik meegenomen maar achteraf vraag ik mij waarom. Hij vroeg of ik hem mee kon nemen dus dit zonder te denken ook maar gedaan. We reden naar een straat waar misschien wel tien werkplaatsen langs elkaar lagen. Het was echter allemaal voor kleine motors en dus allemaal Chinese rommel. Ze hadden dus ook alleen maar Chinese banden liggen en bij het zien van het rubber (lijkt wel plastic) wist ik al genoeg. Maar ik moest even binnen komen kijken en daar hadden ze de oplossing! Mijn bandenmaat is 150/70/17”. De breedte is dus 15 centimeter maar ik moest maar een bandje kopen die 4-5 centimeter breed was. Dan kon ik die als reserve meenemen en die er dan opleggen. Wat een ongelooflijke mongolen! Dit maar niet gezegd en gezegd dat ik géén chinese banden ga kopen en al zeker geen band die totaal de verkeerde maat is. Nu gingen ze bellen en hadden ze een Bridgestone band gevonden die iemand op de motor had liggen. Hij zou onderweg zijn naar de winkel dus wij wachten. Ik maar vragen naar de band en toen was het weer zover. Ik gevraagd naar de afmeting maar ze wisten het niet. Ik gevraagd of het dezelfde maat is als de band die ik bij had. Nee, de band was half zo smal. Toen maar snel vertrokken. De band weer in de auto gelegd en naar de Toyota garage gereden die schijnbaar dealer was voor Yamaha motors. Deze was gesloten en toen kregen ze weer via de telefoon de tip om in een andere straat te kijken maar hier hadden ze enkel autobanden en chinese motorbanden.  Ik inmiddels uitgedroogd en een colaatje gekregen van hun en vervolgens terug gereden naar de werkplaats waar Ben nog was. De banden van Ben zijn motor waren inmiddels vervangen en met mijn voorband waren ze nog bezig. Inmiddels was het al uren later! Het bleek overigens op het hoogtepunt 49 graden te zijn in de stad! Mijn voorband zat er weer op en nu moest het achterwiel er weer op. Dit heeft zeker twee uur geduurd! Het achterwiel paste niet tussen het frame in combinatie met de remblokken die om de remschijf moesten. Gisteren dit zelf nog gedaan bij de grens binnen een kwartier ofzo. Hierbij was overigens wat afgebroken wat volgens mij de ABS is want er brand ook een rood lampje op mijn instrumentenpaneel nu. Door alle reparaties gisteren hebben ze flink liggen klooien en ik heb volgens mij net het laatste zetje gegeven waardoor het pinnetje afbrak. Gelukkig verder niet zo’n groot probleem. Uiteindelijk waren we om negen uur pas weg daar! Nog wat boodschapjes gedaan en toen naar het hotel gereden achter de BMW garage die we als tip hadden gekregen. De eigenaar is een Chinees en het zag er netjes uit. Het was alleen 80 dollar maar we kregen 10 dollar korting (Khartoum is een dure stad; zo kost de grond langs de hoofdweg, die langs het vliegveld loop, 4000 Dollar per meter!). Dit keer wel iemand die kwam helpen met de spullen en de kamer ziet er netjes uit. Lekker hard matrasje, airco die het ook doet en alles is goed schoon. We zijn gaan liggen en zijn niet meer opgestaan, heerlijk die airco na zo’n hete dag! 

 

Dag 576 – 25 april 2014 – Khartoum (SUD) – 0 km

Het is tijd voor een welverdiende rustdag. Om half negen opgestaan en gaan douchen. Hierna naar onder gelopen voor een ontbijt waar de menukaart weer vol spellingsfouten stond. Zo kon ik een ‘’Bear’’ (beer) bestellen in plaats van een ‘’Beer’’ (bier) of een ‘’Sandwitch’’ (zandheks) in plaats van een ‘’Sandwich’’ (boterham). Uiteindelijk een verse jus gepakt, vers fruit maar het was helaas niet vers en een hotdog! Jawel tijdens het ontbijt al en het was erg lekker ook nog! Ondertussen het nieuws op de BBC gekeken en Ben is de paspoorten gaan halen op de kamer. Hier in het hotel kunnen ze ook de registratie doen die voor alle toeristen verplicht is (moet binnen drie dagen maar is volgens mij geen ramp als je wat later bent). We hoeven dus niet naar een politiebureau en door de hitte rijden. Meteen wat geld gewisseld voor de komende dagen. Ik had de koers opgezocht en deze was 5,6 Sudanese pond per dollar. Bij de grens kreeg ik deze koers ook. Aan de Sudanese zijde boden ze 7,2 aan dus we waren al verbaast. De dollar is hier op de zwarte markt meer waard dan de officiële koers. Hier in het hotel kregen we zelfs 8,5 per dollar! Na het ontbijt weer lekker op bed gaan liggen en de foto’s uitgezocht en de reisverslagen bij gewerkt. Maar met name lekker helemaal niks doen vandaag! Tegen de avond kwam Ben ineens aan dat we wat gingen eten met de marketing medewerkster van BMW die we gisteren ontmoet hebben. Zij kwam om zes uur voorrijden met de auto en had haar zus en nichtje ook meegenomen. We zijn naar een visrestaurant gegaan waar we jawel vis hebben gegeten en het was best lekker. Ik had alleen niet echt honger vanwege alle koolzuur van de afgelopen dagen. Na het eten kwam nog een Australische uit Melbourne die hier lerares is. Met zijn zessen zijn we dus in de auto gaan zitten en zijn richting de Nijl rivier gereden waar we nog een paar uur hebben gezeten. Rond half tien hebben ze ons weer netjes terug gebracht bij het hotel waar we verblijven. We hebben het niet laat gemaakt want we willen morgen half vijf opstaan om de warmte zoveel mogelijk te vermijden.

 

Dag 577 – 26 april 2014 – Khartoum (SUD) naar Dongola (SUD) – 530 km

De wekker ging om half vijf en we zijn meteen opgestaan. Voordat we alle spullen omlaag hebben gebracht ben ik gaan controleren of onze paspoorten wel klaar liggen. De ‘’centrale registratie’’ was wel gedaan maar de paspoorten waren mee met de chauffeur (waarom weet ik niet) die wat mensen naar het vliegveld aan het brengen was. De medewerker even de chauffeur laten bellen en hij zou binnen tien minuten terug zijn. Rond half zes waren we bepakt en de yoghurt die we hadden gekocht zag er niet al te best uit dus zonder wat te eten maar vertrokken. Het was nog donker maar gelukkig is er voldoende straatverlichting in Khartoum. Grootste voordeel was dat we de dertig kilometer die het duurde voordat we de stad pas uit waren (grote stad dus!) er amper verkeer was. Aan de rand van de stad de tank nog even laten volgooien en de medewerker was weer lekker aan het slapen. Zowel bij mij als Ben liep de tank over maar gezien de warmte had ik geen zin om me daar druk over te maken. We reden de stad uit en de navigatie sprong op de dagstand. Even later kwam de zon ook boven de horizon uit dus we hebben niet in het pikkedonker hoeven te rijden. De weg naar Wadi Halfa waar we de ferry moeten nemen naar Egypte is gelukkig erg goed. Geen gaten in de weg alleen heel af en toe wat woestijnzand wat over de weg  waait of een kleine zandduin die gedeeltelijk over de rijbaan heen ligt. De dames van gisteren hadden al verteld dat het nog warmer is richting het noorden en dat was te merken. Na tien uur was het echt snikheet! We hebben weer veel gedronken en aan eten moest ik nog niet echt denken want ik voelde mij nog steeds opgeblazen van al het koolzuur. We zijn elke honderd kilometer even gestopt bij een tankstation om even in de schaduw te staan en een koud drankje achterover te slaan. Het water is mijn camelbag is zo warm dat het echt ranzig is om te drinken en de laatste twee uur was het bijna niet meer uit te houden zo warm. Ik denk dat de temperatuur rond de 45 graden lag (eind van de ochtend al!). Om half één kwamen we in Dongola aan en daar het beste hotel binnen gelopen. Het zag er niet echt super uit en de kamers kosten ook maar tien euro ofzo. De kerel achter de balie zei dat het hotel vol zat terwijl er 70 kamers zijn en er nog tien sleutels aan de muur hingen. Tien keer gevraagd maar helaas. We moesten op zoek naar een ander hotel in dit gat. We zijn naar hotel Doa ofzoiets gereden en hier kost de kamer 7 euro voor twee personen. Geen toilet en douche op de kamer maar wat nog erger is, de airco hangt er wel maar koelt de kamer niet. De bedden zijn ook niet al te best maar de lakens zijn schoon. We hebben onze spullen er maar neer gezet. Ik dacht even mijn vinger in de keel te stoppen om van het opgeblazen gevoel af te komen maar het lukte niet eens. Ben had wat verse broodjes gehaald met wat Franse kaas. Hier een broodje van gegeten en het was erg lekker alleen ik kreeg er niet meer in dan één broodje. We hebben alle Franse kaas gekocht en tien broodjes. Ik heb nog wat appels en sinaasappelen gekocht voor wat vitaminen en de nodige liters water. Verder op bed nog even Race to Dakar gekeken en in een andere kamer de airco alvast aan gezet zodat we daar vannacht kunnen gaan liggen. De kamer waar we nu liggen wordt met het uur warmer. We hebben de afstandbediening gevonden van de airco maar het maakt geen verschil. Ze hangen de airco’s neer in Afrika maar veelal wordt er nooit onderhoud gedaan. Afgezien van de bevolking, die heel aardig zijn, is het een land waar ik snel weg wil. Echt veels te warm waardoor je geen zin / eneergie hebt om eens rond te gaan kijken. Zelfs gedurende de avond is het nog 35+ graden!

 

Dag 578 – 27 april 2014 – Dongola (SUD) naar Wadi Halfa (SUD) – 400 km

Vanochtend ging de wekker niet om kwart voor vijf aangezien de datum verkeerd stond maar ondanks waren we toch al om kwart voor zeven aan het rijden. De zon was net op en we reden Wadi Halfa uit. Er was geen afslag naar de hoofdweg en ik had geen zin om een stuk om te rijden dus via een berg zand omhoog gereden. De weg liep over de Nijl rivier en aan het einde gingen we linksaf richting het noorden. De navigatie geeft bijna 400 kilometer aan dus we hoeven enkel de weg te volgen. Er zouden wat kleine piramide’s langs de weg leggen maar deze hebben we niet gezien. Wellicht dat we toch ergens van de weg af hadden gemoeten maar met de grote piramide’s in Egypte nog in het vooruitzicht maar het niet zo heel veel uit. De temperatuur lijkt lager vandaag ten opzichte van gisteren. Zo was het water de hele dag drinkbaar en ik had het ook niet superwarm. De eerste stop hebben we pas gemaakt na 200 kilometer waar we de motors even hebben laten volgooien. Hierna weer lekker door gereden door het kale landschap. Gelukkig was er vandaag wel meer afwisseling met heuvels van rotsen en zand. De weg was ook niet kaasrecht wat het gelukkig ook wat meer afwisseling geeft en het landschap veranderde regelmatig. We reden constant langs of in de buurt van de Nijl rivier en uiteindelijk kwamen we om half twaalf aan in Wadi Halfa. Het dorp binnen gereden op zoek naar een hotel maar ik zag een winkeltje met vers fruit en een blender. Hier een stop gemaakt en ieder twee mango / sinaasappel sap naar binnen gewerkt. Ik had de fixer (kerel die ons gaat helpen met papierwerk voor de ferry) inmiddels gebeld dus op het terras gewacht totdat hij kwam. Een half uur later was hij er ook en ik herkende hem niet eens want hij is ietsje breder gewoden dan op zijn businesskaartje. Met hem eerst een simkaart en internet geregeld voor op de telefoon en toen heeft hij ons nog naar het beste hotel gebracht van Wadi Halfa. Hier moet je je niet te veel van voorstellen want superschoon is het niet, de badkamer is best ranzig en de wc is een gat in de grond (zoals ze dit in Frankrijk ook hebben). Verder is het matras al helemaal doorgelegen maar goed. Mazar (Fixer) vertelde dat de boot die de motors moet verschepen naar Aswan in Egypte nog steeds niet hier is. Dit is slecht nieuws want we hebben jusit flink doorgereden zodat we netjes op tijd zouden zijn. De boot zou morgen hier moeten zijn volgens de planning en de passagiersboot vertrekt dan een dag later. De passagiersboot vertrekt ook dinsdag (en ook op de vrijdagen) maar de motor gaat een probleem worden. Volgens Mazar duurt het anderhalve dag voordat de boot hier is, daarna hebben ze twee dagen nodig om alles uit te laden, daarna moet er weer vanalles ingeladen worden en dan dus weer 36 uur varen naar Aswan. Oftewel een vertraging van mininmaal 4-5 dagen. We kunnen morgen wel het papierwerk enzevoorts gaan regelen en de motors in de ‘’haven’’ laten. Dan hoeven we tenminste niet in dit gat te blijven en kunnen we in het modernere Aswan wachten totdat de motor aankomt. We kunnen alle spullen gewoon meenemen en wat we niet nodig hebben laten we in de aluminium koffers zitten. Gedurende de middag weer even op internet gezeten en de uitslagen van voetbal bekeken (Ajax kampioen geworden). Internet hield er mee op na een tijdje dus terug naar de winkel gegaan maar het mobiel netwerk blijkt niet heel stabiel te zijn hier. We hebben nog een broodje met een omelet gegeten en een derde glas mango sinaasappelsap. Gedurende de avond kreeg ik weer wat honger (de schade van de afgelopen dagen aan het inhalen) dus naar onder gelopen. De kok liet even de pannen zien met de gerechten die hij al klaar had gemaakt. Een kippepootje (die erg lekker was) met aardappelen in een sausje gegeten (ook lekker). Morgen dus maar weer hier gaan eten!

 

Dag 579 – 28 april 2014 – Wadi Halfa (SUD) – 0 km

Vandaag een rustdag en alleen de kamer af geweest om wat te eten. Wat series gekeken en de verslagen bij gewerkt. Gedurende de avond kwamen nog vier Italianen aan die ieder een eigen jeep en eentje een truck hadden. Beetje teveel van het goede maar oké. Het Engels van hun was beperkt dus ik ben er niet te lang bij blijven zitten.

 

Dag 580 – 29 april 2014 – Wadi Halfa (SUD) naar Aswan (EGY) – 0 km

De dag begonnen met een ontbijtje en om half elf Mazar eens gebeld wat het plan was. Hij zei dat de hij al onderweg was naar ons hotel. Eenmaal daar zei hij dat we alle spullen moesten pakken want de ferry zou waarschijnlijk eerder vertrekken dan drie uur ’s middags maar ik had al mijn twijfels. Eerder dan normaal, in Afrika? Maar goed, wij onze spullen gepakt en alles op de motor vast gebonden. Mazar stond bij de receptie wat papierwerk te doen en hier meteen de benodigde formulieren ingevuld. Iets na elf waren we op weg naar de haven waar de ferry vertrekt. De motors vlakbij een politiepost gezet en we moesten wachten op de inspectie van de douane. Het is meer dan veertig graden dus we zijn in de schaduw gaan staan verderop. Uiteindelijk geen inspectie gehad en Mazar even laten zien waar hij het chassisnummer kan vinden van beide motors want de inspectie zou nu morgen zijn. De koffers zijn afgesloten dus daar valt niks te controleren en even later waren de Carnets al gestempeld dus er zal wel geen controle plaatsvinden. Ik zat op een stoel en voor mij stond alles vol dozen en tassen. Van wasmachines tot televisies, voedsel en andere spullen wat mee moet op de boot. De politie / douane was wat aan het riepen en binnen een mum van tijd kwam iedereen uit de schaduw, pakten de spullen op en verplaatsen het naar een warenhuis. Mooi om andere aan het werk te zien als het veertig graden is. Gezien de temperatuur maar eens wat drinken gaan halen in de wachtruimte en daar stond het goed vol met mensen. Genoeg te drinken gekocht voor de komende uren en ieder twee broodjes met een hard gekookt eitje. Na bijna drie uur wachten konden we de boot pas op maar eerst moesten we een sticker halen voor op de bagage wat mee moest. Wat er het nut van is weet ik niet want er was geen controle op de inhoud. We liepen enkele honderden meters door de hitte naar de boot. Backpack achterop de rug en een 90 liter tas met spullen in de handen. Het zweet dreef langs mij af en gelukkig konden we als een van de eerste aan boord. Dat heeft Mazar toch allemaal netjes voor elkaar dat hij voorrang krijgt. We moesten drie verdiepingen omhoog en we konden de spullen op het dek zetten waar enkel personeel mag komen. We konden geen cabine meer krijgen wat die zaten al lang vol geboekt dus Mazar zei dat we de kapitein wat moesten betalen en dan konden we rustig buiten op het dek slapen. Ik klom over de railing en zetten de spullen neer achter een houten krat waar de zwemvesten inzitten. Ik begon duizelig te worden en bleef even staan met mijn handen aan de railing. Vijf minuten later ging het wel weer en toen zijn we naar het restaurant gedeelte gelopen waar de airco lekker aanstaat. Hier Mazar betaald voor de ferry, motors, douane en zijn service en hem nog een drankje betaald. Om drie uur stond het vertrek gepland maar ze waren nog lang niet klaar. Mazar was nergens te vinden en ik had hem al twee keer gebeld want hij had nog onze paspoorten. Uiteindelijk kwam hij ze brengen en hij had ook het aankomstformulier van Egypte al. Om twintig voor zes vertrokken we pas in Wadi Halfa. Boven zat ook twee backpackers uit Centraal Amerika en zij bleven ook op het dek slapen. Ze hadden vanochtend vijf uur in de rij gestaan om nog een ferryticket te krijgen. Tot iets voor de zonsondergang in het restaurant gedeelte gezeten want in de zon is het veels te heet. De assistent van de kapitein, eentje die graag aan het woord is, kwam regelmatig een praatje maken en als we iets nodig hadden regelde hij het wel. Het avondeten was nog best lekker (aardappelen met kip en een sinaasappel). Op het dek de zonsondergang bekeken en nog een tijd met de twee backpackers gepraat. De moslims stonden in een groep nog te bidden boven op het dek (ander gedeelte) wat wel mooi was om te zien. Rond half tien onze matjes uitgerold op het dek en we moesten nog uitkijken dat er niks weg waaide want de wind best sterk. Toen het al donker was kwamen we langs de Abu Simbel tempel maar de verlichting van de tempel viel tegen dus er viel niet veel te zien. Vanuit Aswan de bus maar pakken om deze tempel te gaan bekijken want we moeten tot enkele dagen wachten vanwege de vertraging van de goederenboot. De grens tussen Sudan en Egypte zijn we gedurende de avond al over gegaan. Het meer gaat over van Lake Nubia naar Lake Nassar als je circa 50 kilometer van Wadi Halfa weg bent. De stempel van Egypte krijgen we echter morgen pas.

 

Vanaf hier verder lezen in het reisverslag 'Egypte'.

Nieuwste Artikelen

Onze Sponsors

ATAMOTO

KERAM

MDI

Volg ons!

Op Facebook volg je de updates van onze reisverslagen, foto's en video's. 

Op SmugMug worden de mooiste foto's en video's van onderweg geplaatst.

Abonneer je op de RSS Feed van deze site.

Route

Dit is de kaart van hoe we gaan rijden. Klik op de kaart voor een grotere versie en een lijst van alle landen.

mapextendedcolor

Nieuwste Reacties