Voor foto's wordt verwezen naar SmugMug (zie link op homepage) of klik hier,

 

Dag 15 – 11 oktober 2012 – Erzurum (TUR)   naar Maku (IRAN) – 360 km

Wat een dag vandaag! De verwachting dat het avontuur pas in Iran zou beginnen is uitgekomen! Vanochtend vroeg vertrokken zodat we misshien nog tijd zouden hebben om naar Tabriz in Iran te rijden, wat totaal ongeveer 700 km zou zijn, maar het pakte iets anders uit vandaag. In Turkije nog even gestopt om nog een paar liter te tanken want in Iran is de benzine zo goedkoop dat je hem beter daar vol kunt gooien. Wederom een gratis kopje thee gekregen bij het benzinestation en daarna doorgereden naar de grens van Iran waar we precies 1 uur waren. Eerste checkpoint konden we meteen doorrijden, tweede checkpoint stond een wachtrij en daar zijn we maar gaan staan. Er zat geen beweging in de wachtrij en de lichten stonden ook op rood. Het bleek dat het netwerk niet functioneerde waardoor iedereen moest wachten. Een paar auto’s verderop stond een Iraans gezin waarvan de man goed Engels sprak dus daar hebben we maar even bij gestaan. Aangezien we niet zeker waren hoeveel geld we mee moesten nemen ben ik (Johan) even gaan kijken of er aan pinautomaat IMG 2730
aanwezig was maar dit was niet het geval. Vervolgens is Ben met de Iraanse man (Saeed) alvast naar voren gelopen om het papierwerk maar alvast te regelen. Gezien de drukte en er geen wachtrij was maar iedereen gewoon maar voorkroop zijn ze maar terug gekomen. In de tussentijd kwamen er allemaal van die zwendelaren langs die vroegen of je Turks geld wou wisselen voor Iraans geld. Ik had de koers al opgezocht op internet en je bleek bij de handelen echt dik afgezet te worden. Als voorbeeld: als je 100 euro zou geven zou je er misschien voor 10 euro in Iraans geld voor terug krijgen (waarover later meer). Rond twee uur mochten de eerste auto’s door het tweede checkpoint en wij waren niet veel later aan beurt. Hier bleek dat we de benodigde exit stempel voor ons voertuig niet hadden. Deze hadden we bij checkpoint 1 moeten halen maar hier kregen we meteen te horen dat we door mochten en er stond ook nergens aangegeven dat we daar een stempel moesten krijgen. Maar goed, Ben is teruggelopen en inmiddels kwamen de zwarte wolken boven ons drijven.

Het kwam er met bakken uit en het begon flink te waaien. Ik heb nog snel Ben zijn motor onder het afdak gezet maar gezien de harde wind was het zinloos. De regen kwam zo schuin dat er nergens een droog plekje te vinden was. Het onweerde flink en af en toe zat er ook wat hagel tussen. Na een tijdje kwam Ben aanlopen en hij was helemaal doorweekt maar had gelukkig wel de benodigde stempel. Vervolgens wederom naar checkpoint 2 waar onze papieren nu wel in orde waren maar nu moest ik naar de x-ray om mijn motor te laten scannen. Ik moest met een twintig jarig jongen meelopen die mij de plaats zou aanwijzen. Ik vertrouwde het niet echt maar een douaneambtenaar had toch tegen hem gezegd dat hij mij moest begeleiden naar de controle. Dus ik hem maar gevolgd en daar bleek de X-ray machine defect. Ik moest daarom doorrijden naar de loods waar alle vrachtwagens werden gecontroleerd. Alle plaatsen waren al bezet dus ik moest buiten wachten en gelukkig was het inmiddels weer droog. Na 15 minuten wachten ging een loodsdeur open en het geblaf van de drugshonden was duidelijk hoorbaar. Omdat ik een motor had mocht ik voor de auto die nog voor me stond te wachten dus ik al lang blij want mijn zin was inmiddels wel over. Eerst moest ik mijn paspoort en autopapieren laten zien en deze werden bij een kantoortje geregistreerd. Vervolgens kwamen de drugshonden langs en volgens mij waren ze aan het kijken hoe ik daarop reageerde. Aangezien ik niks te verbergen had was er dus niks aan de hand en vervolgens hoefde ik ineens niet meer gecontroleerd te worden en mocht ik terug naar checkpoint 2. De jongen die mij naar de controle begeleid had was ook weer mee terug gekomen. Hij had nog mijn autopapieren nodig dus ik gad hem die. Aangezien ik mee moest heb ik mijn motor nog even afgesloten en toen ik op keek was de jongen weg. Bij checkpoint twee was hij niet te bekennen en tien minuten later kwam hij weer aanzetten met mijn papieren. Wat hij gedaan heeft weet ik niet maar we mochten doorrijden de grens over waar de Iraans grensambtenaren ons op stonden te wachten. Voordat we de grens overgingen wou de jongen nog geld zien voor de ‘’service’’. Ik had natuurlijk geen geld bij en deed net alsof ik niet snapte wat hij wilde en we zijn de grens over gereden. Inmiddels was de Iraanse man (Saeed) die we in eerste instantie tegen kwamen al de grens over maar hij kwam nog terug toen ik bij de controle was. Ben kreeg van hem omgerekend 100 dollar en hoefde hiervoor niks te geven. Hij gaf wel zijn telefoonnummer zodat we contact met hem konden opnemen en hem het geld later konden teruggeven. Hierna is Saeed in zijn auto gestapt en naar Tabriz gereden (300 km verderop). Hier werd ons paspoort, kentekenpapieren en we moesten ook ons Carnet de Passages afgeven. Framenummer werd buiten vergeleken met het Carnet en alles was in orde. Inmiddels hadden we hulp van een Iraanse jongen die in Erzurum, Turkije studeerde waar wij dus ook vanochtend waren vertrokken. Hij hielp ons door de papierkraam heen en bood ons aan om een hotel te zoeken voor ons. Een erg vriendelijke jongen van mijn leeftijd en op de parkeerplaats zou hij op ons wachten. Op de parkeerplaats kwam een man aanlopen en hij had een bon van ons Carnet in zijn handen. Hij wou geld zien voor de ‘’service’’, eerst 20 euro per motor en toen we zeiden dat we geen geld hadden zakte hij naar 10 dollar. De Iraanse jongen hield zich afzijdig maar uit zijn lichaamstaal was het wel duidelijk het geen zuivere koffie was. We zijn afgestapt en hebben de papieren bij hem uit zijn handen getrokken en hem duidelijk gemaakt dat er bij ons niks te halen viel. Hij liep weg maar was niet blij met de Iraanse jongen. Vervolgens konden we dan echt weg en volgens de Iraanse jongen was het inderdaad iemand die geld van toeristen af probeerde te troggelen en was het zeker niemand van de regerling. Uiteiendelijk konden we na 3,5 uur eindelijk Iran in en zijn we met de Iraanse jongen eerste gaan tanken en van de prijzen krijg je al een lach op je gezicht (20 eurocent per liter). Vervolgens heeft hij ons naar een hotel gebracht in Maku en we hadden hem al duidelijk gemaakt dat het niet luxe hoefde te zijn. Als het maar schoon is en een goed bed heeft. We hebben aan de overkant van de straat gewacht en na een paar minuten kwam hij terug. Hij zou de prijs wel regelen want als wij gingen werden we wellicht afgezet. Hij zei dat het 8 dollar was en wij vroegen hem of dat per persoon was. Nee, dat was de prijs totaal! Iran begint me nu echt te bevallen. Vervolgens mochten we de motors ook parkeren bij het hotel maar de manager deed deur van het hotel open en we mochten de motor binnen in het hotel zetten! Was veiliger volgens hem. Snel de spullen van de motor gehaald en even omgekleed en als bedankje voor alle hulp hebben we hem mee uit eten genomen. Totale kosten 7 dollar voor ons drieën! Samen lekker gegeten en nog even over Iran gesproken. Zoals je hebt kunnen lezen is Iran inderdaad een goedkoop land. Gemiddeld loon zou op circa € 4.000 per jaar liggen maar daarentegen is alles ook goedkoop. De auto’s zijn allemaal vrij oud (waarschijnlijk ook gezien de boycot met de VS etc). Alcohol mag niet gedronken worden dus dat wordt afzien voor mij! Als ze je aanhouden met 1 liter alcohol krijg je een boete van $ 1.000 dus dat laten we maar achterwege. De biljetten geven bijvoorbeeld 500.000 als waarde aan maar het is eigenlijk een 50.000 biljet. Schijnbaar moet je hier een nul weglaten vandaar dat de zwendelaren dus ook gemakkelijk misbruik kunnen maken met wisselkoersen! Al met al een bijzondere dag in een bijzonder land waar we het zeker naar ons zin gaan hebben! Na hetavondeten nog even gebeld met Saeed die ons het geld had gegeven. We hebben hem nogmaals bedankt en we zouden morgen nogmaals bellen om af te spreken zodat we hem het geld weer kunnen teruggeven! Afgezien van wat zwendelaren bij de grens zijn de mensen hier erg gastvrij en helpen je graag!

 

Dag 16 – 12 oktober 2012 – Maku (Iran) naar Tabriz (Iran) – 340 km

Vandaag het restant wat we gisteren niet meer hebben gehaald gereden. Onderweg weinig mee gemaakt op een auto die tegen de vangrails stond met 50 man erbij en een paspoortcontrole na. Verder nog even gestopt om de olie te peilen, ketting schoonmaken en smeren en wat schroeven gecontroleerd of deze nog goed vast zaten. Tot op heden, na bijna 6.000 km, gelukkig weinig problemen gehad en hopelijk blijft dit zo! Rond twee uur waren we in Tabriz en daar hadden we al snel een hotel gevonden. Totale kosten: 17 dollar voor een tweepersoonskamer voor twee dagen. Kamer ziet er wel redelijk uit maar is niks speciaals. De toiletten zijn intussen ook veranderd in gaten in de vloer maar dat zal nog wel de komende maanden zo blijven. ’s Avonds zijn we met Saeed, Maria (vrouw) en Eileen (dochter 2,5 jaar) door de stad gereden en zijn we nog wat gaan drinken. Hun moesten ’s avonds nog naar hun ouders voor een etentje maar morgen zullen we met hun uit eten gaan.

 

Dag 17 – 13 oktober 2012 – Tabriz (Iran) – 0 km

Vandaag weer vroeg op en Saeed gebeld of hij mee wou gaan om geld te wisselen. Niet veel later was Saeed bij ons hotel en zijn we eerst naar de Bazaar geweest in Tabriz. De bazaar is al enkele eeuwen oud en hij heeft ons rondgeleid en zijn we een paar winkeltjes ingelopen waaronder een tapijtzaakje dat handgemaakte perzische tapijten verkoopt. De tapijten waren nogal prijzig maar er zaten er ook tussen waar 2 personen 2 jaar lang aan hebben gewerkt. Na ons bezoek aan de Bazaar zijn we een pizza gaan eten en zijn we met de taxi richting de Blue Mosque gereden. Van buiten was het maar een saai gebouw en was er ook niks blauws te zien. Van binnen zag de moskee er wel een stuk beter uit en zoals je hier vaak in Iran ziet zijn de moskee’s betegeld en in dit geval dus met blauwe werkjes op de tegels. Na de moskee zijn we richting de Arg-e Tabriz gewandeld maar dit gebouw werd verbouwt. Van Saeed kregen we de tip om een IMG 2775lonely planet te kopen en aangezien ze geen copyrights hebben zijn de boeken hier spotgoedkoop. Normaal ben je 20 euro kwijt maar nu hadden we de reisgids voor 4 euro ofzo. Tegen de avond waren we weer terug in het hotel waar we even een paar uur niks hebben gedaan en daarna werden we door Saeed, Maria, Aylin en een neef of broer van Maria opgehaald om uit eten te gaan. We zijn naar een vrij sjiek restaurant geweest en daar hebben we kip met stroganov saus gehad. Na het eten zijn we nog even in de buurt van een attractiepark gaan wandelen voordat we weer terug werden gebracht naar ons hotel.

 

Dag 18 – 14 oktober 2012 – Tabriz (Iran) naar Kashan (Iran) – 876 km

Vanuit Tabriz zijn we vandaag al vroeg richting Kashan gereden. Op de snelweg, waar we als motor zijnde niet op mogen, was weinig te beleven. We zijn via Teheran gereden, de hoofdstad van Iran, en daar zaten de wegen helemaal vol. Eenmaal door Teheran was het al bijna donker maar de snelwegen waren verlicht dus zijn we toch maar even doorgereden. Halverwege zijn we nog in een dorp gestopt waar een mooi gebouw stond (naam kwijt) en hierna zijn we gaan tanken. De pompbediende stopte zijn pas in de pomp en de prijs was 4.000 rial wat normaal 7.000 rial was. De teller gaf na het volgooien van beide motoren 85.000 rial aan maar volgens de bediende moesten we 200.000 rial betalen. Het had schijnbaar te maken met zijn kortingskaart of iets dergelijks dus we gaven hem 200.000. Na wat rekenwerk bleek dat bij de normale prijs van 7.000 rial per liter de prijs veel te hoog was en dus vroegen we ons geld gedeeltelijk terug. De pompbediende wou er niks van weten maar na enkele minuten voor hem blijven staan, wat hulp van een Iraniër en wat scheldwerk kregen we toch ons geld terug. Niet normaal hoe je ze hier proberen geld af te troggelen. Rond 9 uur waren we in Kashan waar we met wat hulp in het hotel aankwamen. Ik (Johan) had last van een infectie en dus ben ik maar even naar een dokter gelopen. Deze bleek geen woord engels te spreken en na het zien van de infectie liep hij naar zijn bureau en kreeg ik een recept mee in een taal waar je geen woord van snapt.

 

Dag 19 – 15 oktober 2012 – Kashan (Iran) naar Esfahan (Iran) – 214 km

Na het ontbijt ben ik (Johan) eerst naar de apotheek gelopen en ook hier spraken ze geen woord engels. In het hotel heb ik de manager maar gevraagd wat ik allemaal heb gekregen. Het bleken twee spijten antibiotica te zijn en een antibioticakuur in de vorm van pillen. Wederom terug naar de dokter om de spuit te zetten en na een paar minuten kon ik weer gaan. Totale kosten voor dokter en medicijnen was iets van 5 euro dus lekker goedkoop. De rest van de ochtend hebben we onze motoren maar even onderhanden genomen. Ze waren erg smerig en konden dus wel een poetsbeurt gebruiken en tevens even alle spullen opnieuw ingedeeld. Rond de middag zijn vertrokken richting het centrum waar we wederom een Bazaar hebben bezocht waar het dak van klei/modder is gemaakt. Je mag er tegenwoordig niet meer op lopen maar na wat winkeliers te hebben gevraagd konden we toch het dak op. Het waren allemaal koepels die je op en af loopt en de hoogste koepel zijn we opgelopen waar je bovenop zo in de Bazaar kon kijken die ongeveer 20 meter diep was. Na de bazaar zijn we nog een schitterend historisch Iraans huis gaan bezoeken. Het was een gigantisch huis met diverse tuinen en alles zag er schitterend uit. Helaas waren de kamers allemaal leeg waardoor je geen indruk kreeg hoe het er vroeger uit zag. Inmiddels was het een uur of drie en zijn we richting Esfahan gereden. Onderweg nog een vrachtwagen vol met struisvogels gezien maar je maakt wel meer rare dingen mee op de snelweg. Zo lag er een aantal dagen geleden een vrachtwagenchauffeur op de vluchtstrook te slapen. Vlak langs hem reden vrachtwagens dus ik snap niet hoe hij ooit daar rustig kan liggen. Schijnbaar is het vrij normaal en zal het in India alleen maar gekker worden! Rond zes uur kwamen we aan in het Hostel en konden we de motoren op het parkeerterrein van het hostel neerzetten. We werden door een oude man begeleid naar de parkeerplaats en na het parkeren zei de oude man dat hij wou ontsnappen van zijn vrouw en dat hij met ons mee wou naar ons land! Niet serieus bedoeld maar hij bracht het wel grappig. Personeel in het Amir Kabir Hostel is erg vriendelijk en behulpzaam.

 

Dag 20 – 16 oktober 2012 –Esfahan (Iran) – 0 km

Vanochtend vroeg werden we wakker omdat twee Duitsers (Patrick uit Berlijn en zijn vader Oeve ofziets uit Hannover) vlak voor onze kamer aan het ontbijten waren. Onze kamer ligt aan een binnenplaats waar het terras is. We zijn dus ook maar opgestaan, naar buiten gegaan en samen met de Duitsers hebben we ontbeten. Patrick zat vol met verhalen over allerlei dingen wat hij had mee gemaakt op reis. Hij verteld het op een erg enthousiaste manier waardoor het een genot is om zijn verhalen aan te horen. Na het ontbijt zijn we naar het Imam Plein gelopen waar alle belangrijke gebouwen liggen zoals de Bazaar, moskee en het paleis. Het plein is iets van 100 meter breed en 500 meter lang en ziet er mooi uit. Het plein is omsingeld door allemaal kleine winkeltjes en op het plein kun je met een paard en wagen een tour over het plein krijgen en er is ook een grote vijver met fonteinen. Na een aantal minuten sprak een oude man ons aan hij bood ons aan om ons een rondleiding te geven in de Imam moskee en nog een andere moskee. De moskeeën zien er zowel van de binnen- als buitenkant prachtig uit (zie foto’s). Hierna zijn we nog naar het Ali Qapu paleis geweest maar dit viel tegen. Je hebt wel een mooi uitzicht over het plein maar dat was eigelijk alles. Gelukkig is de entree maar iets van 20 eurocent dus dat valt mee. We zijn nog even op het plein gebleven om wat foto’s te maken van de zonsondergang maar deze hebben we eigenlijk gemist. We werden door de Iraanse tv geinterviewd over Esfehan, de islam, de VS, Israël en de politiek in Iran. Na het interview werden we door twee Iraanse dames aangesproken (Shirin en Shabnam). Samen met hun zijn we door de stad gelopen en hebben nog een aantal bruggen bekeken. De rivier is al jaren droog dus het ziet er wat vreemd uit maar met de belichting van de bruggen geeft het toch een mooi plaatje. Hierna zijn we met zijn vieren nog naar een koffiehuis geweest om wat te drinken en meteen voor morgen een afspraak gemaakt om weer op pad te gaan. Met Shirin en Shabnam hebben we een erg leuke avond gehad. Is een stuk leuker dan gebouwen bezoeken! Eenmaal in het hostel bleek er een nieuwe gast te zijn. Cristopher uit Zwitserland die al bijna 2,5 jaar met de motor op reis was. Hij is vanuit Zwitserland richting Rusland, Mongolie, Japan, Australie, Nieuw Zeeland, Zuidoost Azie, India en via Pakistan nu in Iran terecht gekomen. Hij wilt over drie weken ongeveer weer terug in Zwitserland zijn om de winter voor te blijven (zie ook www.chrisontour.ch voor zijn ervaringen). Pakistan was volgens hem wel veilig genoeg om doorheen te rijden. Hij had de motor een gedeelte via de trein vervoerd wat wij waarschijnlijk ook aan het doen komen. Van hem nog aantal tips gekregen waaronder verblijfplaatsen om de nacht door te brengen.

 

Dag 21 – 17 oktober 2012 –Esfahan (Iran) – 0 km

Vanochtend wederom met de Duitsers ontbeten. Dit maar ging het over voetbal want Duitsland stond na een uur voetbal met 4-0 voor maar Zweden heeft toch nog 4-4 gemaakt. Inmiddels hebben we via Saeed (uit Tabriz) een andere fotocamera besteld). Deze moesten we vandaag op het vliegveld ophalen en daarna moesten we nog naar de bank om het geld over te maken. Saeed had namelijk 600 dollar voor ons voorgeschoten (wat een vertrouwen in de medemens!). Shirin die we gisteren waren tegen gekomen op het plein had al aangeboden om ons met haar auto naar het vliegveld te brengen. Ze ging wel iets te hard over een drempel, die je vaak erg laat ziet aankomen, waardoor we even los kwamen van de zitting! Na dit avontuur hebben we het pakketje opgepakt en heeft ze ons terug naar Esfahan gebracht. Bij een wisselkantoor hebben we 300 dollar gewisseld voor Iraans geld en de koers schommelt ontzettend hier. Gelukkig voor ons was de koers erg gunstig waardoor de camera ons uiteindelijk maar 436 dollar kost i.p.v. de 600 dollar. We moesten het geld namelijk overmaken in Iraans geld en door de gunstige koers kregen we meer Iraans geld per ingewisselde dollar. Mooie meevaller!  Bij de bank nog even Saeed gebeld dat het pakketje was aangekomen en dat het geld naar hem hadden overgemaakt. Hem nogmaals bedankt voor de hulp en het voorschieten van het geld. Inmiddels waren we weer terug op het Imam plein en daar hebben we onze nieuwe camera maar even getest (een Fujifilm X-s1). In het hostel nog even de foto’s op de laptop bekeken en het ziet er goed uit! Met Shirin hadden we bij haar thuis afgesproken om half 5 en na een taxirit van een half uur voor een stuk van 2-3 kilometer kwamen we bij haar thuis aan. Het verkeer is echt een ramp hier rond spitsuur! Ze had koko voor ons klaar gemaakt (iets met eieren, tomaten, zout en peper) en dat smaakte goed. Vervolgens zijn we in de woonkamer gaan zitten (die overigens erg groot is). Inmiddels waren ook de onderbuurvrouw en Shabnam daar en hebben we wat foto’s gemaakt, muziek geluisterd en wat gepraat. We zijn vervolgens met zijn alle en de man van de onderbuurvrouw uit eten geweest. We konden namelijk niet al te lang blijven wat de ouders van Shirin mochten er niks van weten. Het was dan ook paniek als de deurbel ging! Met een Peugootje, waar we met 6 man inzaten, zijn we buiten de stad eerst naar een park geweest en daarna richting het restaurant. Het restaurant zag er echt super uit. Allemaal glazen hutjes waar je in kon zitte met fonteinen, fakkels, windmolens en een waterval erom heen. Nog nooit in zo’n mooi restaurant gegeten wat wel een stuk duurder was. Gezien de koers waren we alsnog erg goedkoop uit maar goed. Na het eten zijn we weer met zijn alle de auto ingekropen om Shabnam naar huis te brengen die een kilometer of 40 buiten de stad woont. Rond half één s’nachts na een zeer geslaagde en gezellige avond waren we terug in het hostel.

 

Dag 22 – 18 oktober 2012 –Esfahan (Iran) – 0 km

Het vroeg opstaan begint al langzaam te wennen. Tijdens onze trip zijn er niet echt dagen geweest dat we laat naar bed zijn gegaan dus ritme hebben we intussen wel. Meestal zijn we tussen zeven en acht uur wakker. Vanochtend zaten we ook weer vroeg aan het ontbijt met Chris, Patrick en zijn vader. Gisteravond had ik met Shirin af gesproken dat zij langs zou komen met de laptop om wat Iraanse muziek over te kopieëren (beste relaxe muziek om naar te luisteren). Shirin had zich gemeld bij de receptie maar mocht van de eigenaren niet naar binnen om de een of andere reden. Ik was intussen al met Patrick (die Shirin graag wou ontmoeten) naar de receptie gelopen. Met nee nemen we natuurlijk geen genoegen en dus hebben we haar toch naar binnen meegenomen. Klant is koning he! Ze mocht nu 1 á 2 minuten binnen komen. Volgens mij was ze niet echt gewild daar omdat ze geen gast was en ze leeft een beetje op het randje. Elke vrouw dient een scarf (hoofddoek) te dragen maar Shirin heeft haar haren altijd maar half bedekt en dat bevalt mij wel! Gisteren toen ze ons naar het vliegveld had gebracht had ze de weg ook bij de receptie gevraagd en toen waren ze ook al erg bod tegen haar. Blijkbaar zijn de broers die het hotel runnen toch niet zo vriendelijk zoals ik dacht dat ze waren. Eenmaal binnen een groepsfoto’s gemaakt en de muziek gekopieerd en daarna kwam de poetsvrouw die in Farzi (Iraanse taal) tegen Shirin begon te praten. Blijkbaar had ze gezegd dat ze nu uit het hotel moest en bovendien snapte de poetsvrouw waarom zij bij een westerse man was. Ja, zo gaat dat af en toe hier in Iran. Maar goed, ze is toch een half uur binnen geweest in plaats van de 1 á 2 minuten! Samen met Shirin en Chris zijn we vervolgens naar een bekend badhuis geweest en daar was Shirin onze tourgids. Vervolgens zijn we een heel stuk door de stad gelopen om een resturantje te zoeken. Shirin had haar moeder gebeld om een adres te vragen voor een lekker restaurantje. Inmiddels wist ook haar moeder van ons bestaan af want ze had te foto’s laten zien. Dus geen geheimzinnig gedoe meer als de deurbel gaat zoals gisteren. In het restaurant zijn we niet aan een tafel gaan zitten maar op een groot zitkussen waar je ook kunt eten. Hier hebben we Dizzi besteld (vlees en aardappelen in een saus wat je moet malen). Shirin is na een tijdje naar huis gegaan omdat haar moeder terug was van een rondreis in Iran. Met Chris hebben we nog bijna aan uur nagetafeld waarna we naar het Imam plein zijn gelopen wat vlakbij ligt. Rond vijf uur was ook Shirin weer IMG 2947terug. Ze had slecht nieuws want er was iemand gestorven. Ze kon gelukkig wel blijven dus zijn we richting de rivier gelopen wat best een eind weg is. Halverwege liep ze een behangwinkel in dus we waren van huh? Het bleek echter een soort van snoepwinkel te zijn waar het snoep als rollen behang aan de muur hangen. Het zijn een soort van zure rollen maar dan zonder de suiker en de fruitsmaak is wat sterker. Chris en wij hebben ook maar meteen een a4 formaat gekocht van dit spul! Eenmaal bij de bruggen zijn we een koffieshop ingelopen waar Chris gisteren was geweest. Hier hebben we wat gedronken en in de tussentijd ben ik met Shirin nog even naar een schoenwinkel geweest (ja, vrouwen en schoenen!). Ze had ze niet meteen gekocht maar eenmaal terug in het de koffieshop zat ze vol van de schoenen en dus moesten ook Ben en Chris meekomen nadat we hadden afgerekend om de schoenen te bekijken. Shirin moest van haar moeder weer naar huis dus na drie fantastische dagen met Shirin moesten we afscheid nemen want morgen vertrekken we naar (helaas) Shiraz.  

 

Dag 23 – 19 oktober 2012 –Esfahan (Iran) naar Shiraz (Iran) – 486 km

Vanochtend voor de vierde keer hetzelfde ontbijt gehad, brood, gekookt ei, worteljam, smeerkaas, boter, thee en een fruitjuice. Begint onderhand te vervelen maar gelukkig voor de laatste keer want vandaag vertrekken we richting Shiraz. Samen met Chris uit Zwitserland ontbeten en daarna samen de motors gepakt en vertrokken. Chris richting het noorden en wij richting het zuiden. Rond een uur of half drie waren we in Persopolis een oude stad van 2500 jaar oud wat nu een toeristische bezienswaardigheid is met pilaren, graftombes van twee koningen en allerlei andere gebouwen waar nog maar weinig van over is. Bij aankomst mochten we gratis parkeren op de betaalde parkeerplaats en toen we terug kwamen moesten we ineens betalen. Er stond al een man te wachten bij onze motoren en hij gaf me een hand en kneep flink. Ik ben nou niet bepaald te de kleinste dus ik heb hem maar flink terug geknepen! Hou wou geld zien maar we hebben rustig onze spullen gepakt, jas aan gedaan en zijn vertrokken. Afspraak is afspraak en geen gezeik! Onderweg kwamen er drie 125 cc motors langs ons rijden met kereltjes van een jaar of 18 die dachten stoer te zijn door voor, achter, langs ons te rijden en flink te schreeuwen. Na een paar kilometer gingen we de snelweg op en waren we ze weer kwijt. Rond 7 uur zijn we in het Zand Hotel aangekomen in Shiraz. Na het inchecken zijn we Thomas en Perrin uit Frankrijk (wonen in Londen nu) tegengekomen bij de receptie. Samen met hun zijn we naar een traditioneel restaurantje geweest om wat te eten. Rond tien uur waren we weer terug in het hotel en daar maar eens de reisverslagen van de afgelopen dagen bijgewerkt! Door de drukke dagen met de Iraanse vrouwen waren de verslagen even minder van belang :P

 

Dag 24 – 20 oktober 2012 – Shiraz (Iran) – 0 km

Eindelijk uitgeslapen tot een uur of 9! Hierna de stad ingelopen om wat te ontbijten en daarna doorgelopen naar de Masjed-e Shohada (Martyr’s Mosque). Hier mochten we niet met onze nieuwe fotocamera binnen aangezien fotograferen verboden is. Na een strenge toegangscontrole waar we werden  gefouilleerd konden we naar binnen met onze pocketcamera nog op zak. De moskee ligt aan het grote binnenplaats / plein met middenin een fontein. De gebouwen zijn zoals bijna altijd van buiten blauw betegeld en zien er allemaal super uit. Nadat we onze schoenen hadden uit gedaan mochten we naar binnen en dat was ons eerste wow-momentje. Binnenin is de moskee compleet versierd met zilver, spiegelachtige tegeltjes, en allerlei andere kleuren. Verder staat er een klein gebouw binnenin de moskee met daarbinnen een oude koran of iets dergelijks. De Moslims bidden ook bij dit gebouw en de meeste stoppen dan wat geld in het gebouwtje. Vervolgens zijn we doorgelopen naar de Nasir-ol Molk Mosque waar bijna niemand te bekennen was. Het plein binnenin zag er wel mooi uit maar niet echt speciaal. Toen we weg wouden gaan kwam er een oud vrouwtje aan en die zei dat we een ticket moesten kopen. Aangezien er bij de ‘ticketkassa’ geen prijzen stonden, voor zover we het konden lezen, zijn we maar zo naar buiten gelopen. Inmiddels herken ik de cijfers wel in het Iraans (Farzi) maar deze waren dus nergens te bekennen. Via een binnendoorweg van smalle steegjes zijn we nog bij de Bazar-e Vakil geweest. De zoveelste bazaar die we bezichtigen en dus waren we er ook zo weer weg. Als laatste hebben we nog het Arg-e Karim Kahn fort bezocht. Een van de vier torens staat scheef maar voor de rest is er eigenlijk weinig te beleven. Half twee waren we weer terug in het hotel om even te rusten en wat motoronderhoud te doen. S’avonds na  het eten zijn we nog even naar het internetcafé gelopen om het nieuws, facebook en de mail even te checken.

 

Dag 25 – 21 oktober 2012 – Shiraz (Iran) naar Yazd (Iran) - 514 km

Na één dagje Shiraz vertrekken we alweer richting Yazd (Iran). Net buiten de stad in de buurt van Perspolis liggen nog oude eeuwenoude graven die we even hebben bekeken. Weer 2 km verderop zijn ook nog wat rotstekeningen te zien maar na 2 minuten waren we ook hier weer weg. Onderweg een paar druppels regen gehad en aangehouden bij een politiecontrole. Inmiddels weten we het wel... ze willen onze motors even bekijken uit nieuwsgierigheid en we halen ons paspoort met daarin het visum even tevoorschijn en 5 minuten later kun je weer gaan. Ongeveer 130 kilometer voor Yazd zijn we in een dorp gestopt waar het nog oudste levenste organisme van Azië te bewonderen valt. Het betreft een boom maar als je het niet zou weten zou je er zo aan voorbij rijden. De boom ziet er nou niet bepaald speciaal uit dus na een kopje thee welke we aangeboden kregen door een Iraanse man zijn we verder gereden. Inmiddels rijden we in een woenstijnlandschap dus nog maar een pitstop gemaakt om wat foto’s te maken. We hadden de dag ervoor de coördinaten opgezocht van het hotel maar de navigatie stuurde ons ergens buiten de stad wat niet kan kloppen. Vlak voor Yazd weer gestopt om via de reisgids de exacte locatie van het hotel te bepalen. Van achteren kwam ineens een bus van de linkerrijbaan oversteken naar de parkeerplaats. Twee vrachtwagens claxoneerde secondelang als gevolg de manouvre van de bus. Het bleken een Nederlandse bus te zijn die ons al een stuk terug had gezien. In de bus zitten Jos en nog twee Nederlandse vrouwen die op weg zijn naar India. We zijn met zijn alle richting het Silk Road Hotel gereden. ’s Avonds zijn we met Jos en nog een Engelsman de stad ingelopen en na 1,5 uur hadden we pas een restaurant gevonden en wat voor een! Echt een prachtig restaurant van een paar honderd jaar oud die ergens verschuild lag in een bazaar.

 

Dag 26 – 22 oktober 2012 – Yazd (Iran) – 0 km

Vandaag uitgeslapen tot half 9 en ontbijtje gehad. Na wat rondlopen in de stad zijn we bij het onderwatermuseum aangekomen (Yazd is bekend om haar onderwatersysteem). Hier kwamen we  een Duits stel tegen die ook per motor onderweg zijjn. Ze rijden van Duitsland naar Australië en na anderhalf uur met hun te hebben gesproken hebben we ze uitgenodigd om vanavond mee uit eten te gaan. Met Jos zijn we hierna tegenover het museum richting een gebouw met minarettes gelopen wat in de steigers stond. We wouden kijken of we naar boven konden lopen maar alle ingangen naar boven waren afgesloten. In het gebouw, wat bijna verlaten was,  hebben we een man aangesproken en gevraagd of hij de deur kon open. Hij nam een bos elutels mee en gelukkig bij de laatste sleutel ging het hek naar het dak open. Eenmaal op het dak zijn we een trap opgelopen naar de minarettes. De deur van de minarette was weer afgesloten maar boven de deur was een kleine opening. Van de man die ons op het dak had gelaten mochten we in de minarette maar hij stond een stuk lager dus Jos klom meteen over de deur. Met wat moeite lukte het mij (Johan) ook om door het kleine gat over de deur heen te klimmen. We zaten nu in de toren van de minarette en via een steile smalle wenteltrap die vol glas lag zijn we naar boven geklommen. Het uitzicht was echt super dus snel even wat foto’s gemaakt want de man onder was niet zo blij! Het terug over de stalen deur klimmen was nog best een opgave aangezien je niet kon zien waar je je voer neer moest zetten maar na wat stuntwerk waren we buiten de minarette. De man nog even bedankt voor het openmaken van de deur maar ik verwacht dat we de eerste en laatste toeristen zijn geweest waarvoor hij dit heeft gedaan! Vervolgens nog twee moskeeën bezocht en rond vier uur waren we terug in het hotel om even een paar uur te relaxen. Op de binnenplaats zaten twee Iraanse jonge vrouwen van mijn leeftijd en ze vroegen of ik een stukje mee wou wandelen in de stad dus dit uiteraard maar even gedaan. Ze moesten vanaond werken dus maar afgesproken om ’s avonds laat naar een koffieshop te gaan om wat te drinken mits ik niet telaat terug zou zijn van het avondeten. Rond half acht zoud het Duitse stel naar ons hotel komen dus met Jos een bakje thee gedronken en even buiten gewacht. Hier bleek dat mijn benzinekannetjes die op de aluminium boxen zitten waren gejat! Het zijn twee 2-liter kannetjes die vol zaten met benzine (ter waarde van 60 cent) die hoogstwaarschijnlijk zijn gestloten door een 12-jarige jongen. Ben en Jos zaten iets eerder buiten en een jongetje stond bij onze motoren te kijken, eenmaal binnen is hij wellicht terug gekomen om de benzinekannen mee te namen en ook bij Ben zijn motor heeft hij geprobeerd om de navigatiesteun eraf te halen (deze zat scheef). ’s Avonds met de Duitsers en Jos naar hetzelfde restaurant geweest en iets voor elf waren we terug. Inmiddels geen zin meer om naar de koffieshop te gaan want deze was immers toch bijna gesloten.  Gezien het voorval maar alle bagageboxen op de motor eraf geschroefd en binnen in de kamer neergezet. Ongelooflijk dat ze zoiets stelen. De kannetjes hier namelijk niet te krijgen en grotere passen niet in de steun. Binnenkort dus maar een grotere benzinekan kopen en deze dan maar ergens bovenop de bagage vastbinden. Extra benzine gaan we waarsschijnlijk wel nodig hebben in Pakistan!

 

Dag 27 – 23 oktober 2012 – Yazd (Iran) naar Kerman (Iran) – 350 km

Vandaag een saaie dag! Wat problemen met de betaling van het hotel. Op de site stond namelijk 420.000 rial maar hij bracht 500.000 in rekening. De prijs op de site was schijnbaar een oude website van hun die ze niet konden aanpassen / offline konden halen. Na een lange discussie kregen we neit echt medewerking van de manager dus toch maar betaald (gaat om weinig geld als je het omrekend maar ons gaat het om het principe). We hadden de prijs ook niet gevraagd omdat we deze dachten te weten via de website. Na ingepakt te hebben zijn we aangereden, onderweg kwamen we Jos en de vrouwen weer tegen met zijn Bus en daar zijn we even gestop voor een bakje thee langs de snelweg. We hadden weer afgespoken om naar hetzelfde hotel te gaan en Ben had via de manager korting geregeld. Het hotel ziet er een stuk sjieker uit dan onze budget hotel van normaal. We wouden dus eigenlijk niet blijven mits we een mooie prijs konden regelen en deze hebben we dus. In plaats van 1.940.000 rial kunnen we nu voor 1.200.000 in het Akhavan Hotel tee nachten blijven! ’s Avonds met de andere Nederlanders de planning van de komende dagen bekeken zodat we straks samen de grens over kunnen naar Pakistan!

 

Onderstaande is later toegevoegd. Dus voor degene die aan het wachten waren op het restant. Vanaf hier verder lezen!! Have fun!

 

Dag 28 – 24 oktober 2012 – Kerman (Iran) – 0 km

Vanochtend na het ontbijt samen met Jos de ketting vervangen van mijn motor. Na dik een uur werken waarbij onze handen inmiddels helemaal zwart waren was het tijd voor een bakkie koffie en een uur niks doen! Na de ochtend zijn we de stad ingelopen om toch nog iets van de stad te zien. Volgens de lonely planet bleek Kerman niet echt boeiend te zijn dus zijn we op het eerste pleintje gaan liggen op het gras. Na een ijsje en diverse malen aangesproken te zijn hebben we bazaar nog doorgelopen. ’s Avonds nog wat informatie opgezocht voor Pakistan zodat ongeveer weten wat we kunnen verwachten daar. Enkele weken geleden zijn er overstromingen geweest waardoor de kans groot is dat we een omleiding krijgen van maar liefst 1200 kilometer! We zullen zien...

 

Dag 29 – 25 oktober 2012 – Kerman (Iran) naar Kalut woestijn (Iran) – 332 km

Vandaag rijden we eerst zuidelijk naar Rayen. Hier is een mooi fort te bezichtigen en als echte Nederlanders hebben we alle muren en daken beklommen. Ben heeft nog een stuk van het gerestaureerde fort weer gesloopt. Bij het beklimmen hing Ben aan een stuk muur (lees een stuk muur van stro en klei). Hierna nog een pitstop gemaakt om wat te drinken en natuurlijk krijgen we weer dezelfde vragen zoals altijd. Waar kom je van? Watvoor baan heb je? Hoe duur is de motor? Wat vind je van Iran? Waar ga je naar toe? De meeste mensen spreken amper een woord engels maar als ze slagroomsoesjes uitdelen bij de vragen vind ik alles best! Via een binnendoorroute zijn we weer noordelijk gereden want we willen een nachtje in de woestijn doorbrengen. In de Kalut woestijn is de hoogste tempratuur ooit gemeten door NASA namelijk meer dan 70 graden! De weg er naar toe liep door de bergen en de rotsen hadden de mooiste kleuren. Eenmaal bergafwaarts van circa 2000 meter hoogte naar 300 meter in de woestijn liep de tempratuur ook flink op. Bij zonsondergang kwamen we aan op de ‘’dessert camp’’. Naast ons waren er nog twee andere mensen dus lekker rustig. We willen vannacht boven op de berg slapen onder de sterrenhemel en dan ’s ochtends de zonsopkomst bekijken. Gedurende de avond kwamen er diverse auto’s dus het is toch drukker dan we gedacht hadden. Rond acht uur hebben we onze slaapspullen gepakt en net toen we wouden aanlopen kwamen er twee tourbussen vol met mensen aan! Wij snel naar boven gelopen aan de andere kant van de berg zodat ze ons niet zouden zien. Boven onze matjes en slaapzakken neergelegd en gaan liggen. Vervolgens kwam de ene naar de andere tourbus aan en na een tijdje waren er circa 400 jongeren. Een groot feest in de middle of nowhere! Binnen een half uur had een jongetje ons al gevonden en gedurende de nacht werden we regelmatig wakker van jongeren die bij ons in de buurt waren. ’s Nachts nog een keer opgestaan om te kijken wat er allemaal gaande was en nog even flink moeten lachen aangezien de twee dames (Karin en Ceciele) waarmee Jos mee op reis is in de bus bleven slapen. Rond de bus stond het vol met jongeren maar ook een flinke geluidsinstallatie. Wij lagen nog redelijk rustig maar zij liggen dus midden in de herrie!

 

Dag 30 – 26 oktober 2012 – Kalut woestijn (Iran) naar Bam (Iran) - 291 km

Iets voor zes waren we wakker en de zon was nog net achter de bergen. We waren dus weer net op tijd wakker na een nacht waar we heerlijk buiten hebben geslapen op de top van een berg! Nadat de zon eenmaal tevoorschijn kwam liep de tempratuur al snel op. De slaapspullen dus maar weer gepakt en naar ondere gelopen waar we een ontbijtje hebben gehad. Inmiddels was de camping weer bijna verlaten en was met name de troep nog zichtbaar. Halverwege de nacht was de politie langs geweest en toen moest de muziek uit. Kamperen in de woestijnNormaal gaat het feest door tot zonsopkomst maar gelukkig voor ons was dit keer relatief rustig. Na het ontbijt zijn we richting een woestijndorpje gereden en daar hebben we wat foto’s en filmpjes gemaakt. De mensen hier leven dichtbij de beschaving (rand van de woestijn) maar ze leven nog ver terug in de tijd! Niet normaal hoe groot de verschillen kunnen zijn hier. Vervolgens zijn we door woestijn ingereden om de ‘Kaluts’ te bekijken. Hoge steile zandbergen wat met name mooi is bij zonsopkomst of –ondergang. Hier zijn we dik een uut bezig in de weer geweest met door het zand rijden, bergen oplopen en natuurlijk foto’s maken! Rond half 11 zijn we vertrokken richting Bam. In het dorpje Shahdad aan de rand van de woestijn werden we staande gehouden door een politieauto. Ze wouden het paspoort van mij en Ben zien en 2 minuten later kregen we het terug. Vervolgens wouden ze het weer hebben en moesten we ze ineens volgen! Ze brachten ons naar het politiebureau en daar begonnen ze in zeer gebrekkig Engels wat vragen te stellen. Nadat Jos een man had gebeld die wat kon vertalen bleek ze enkel even interessant wouden doen door wat toeristen aan te houden. Na alles op film te hebben vastgelegd te hebben moest ik mijn facebookadres opschrijven zodat hij mij kon toevoegen. Hier heb ik totaal geen behoefte aan dus ik heb hem maar onze website gegeven een gezegd dat het daarop te vinden is.....niet dus. Vervolgens zijn ik en Ben via Kerman terug gereden en Jos en de vrouwen rijden via het binnendoorweggetje naar Bam. We zaten weer op de snelweg en hier werden we bij een politiecheckpoint wederom staande gehouden. Ben moest zijn paspoort laten zien en toen zei de agent ‘give me something’. Ben wist wel waar het om ging want hij wou geld zien. Hij bleef het herhalen en wees wat naar sieraden die hij zelf om had. Aangezien we beide geen sieraden om hebben was het dus makkelijk om de handschoenen uit te doen en hem te laten zien dat we niks hadden. Na een tijdje de achterlijke toerist te hebben uitgehangen konden we door. De agent seinde naar zijn collega’s in de mercedes politieauto en door deze werden we gevolgd. Twee minuten later gingen de sirenes aan, reden ze ons voorbij, stopte, stapte uit en wij reden er met 120 km per uur aan voorbij! Vlak voor de volgende grenscontrole kwamen ze ons weer voorbij rijden maar gelukkig stopte ze dit keer in de berm en konden we rustig door. De eerste corrupte agent in Iran en van onze reis hebben we dus achter de rug. Bij het tankstation kwamen we Jos weer tegen en vanuit daar zijn we samen naar Bam gereden. In Bam hebben we eerst de Argh-e Bam bezocht (soort dorp / fort binnen stadsmuren) waar na de aarbeving van 2003 nog maar weinig van over is. Volgens een meneer die we tegen kwamen is de Argh-e Bam pas in 2017 weer volledig gerestaureerd. We hadden de foto’s al gezien van hoe het er eerst uit zag en dat was echt super! Jammer dat er nog zo weinig van over is. Tegen de avond zijn we naar het hotel gereden wat ook tijdens de aarbeving was ingestort en waarbij ook toeristen zijn omgekomen. Hier hebben we nog gegeten, foto’s gekeken en de reisverhalen weer eens bijgewerkt tot vandaag! Morgen gaan we naar de grens met Pakistan dus vroeg naar bed (tien uur) want morgen is weer een lange dag!

 

Dag 31 – 27 oktober 2012 – Bam (Iran) naar Mirjaveh (Iran) – 407 km

Gisteravond hadden we afgesproken dat iedereen om 8 uur bij het ontbijt zou zijn maar mijn telefoon had automatisch de tijd al aangepast waardoor we een uur te vroeg zijn opgestaan. Hierdoor wel lekker rustig kunnen inpakken en daarna buiten een kopje thee gedronken. Vandaag vertrekken we naar de grens van Pakistan. Binnen het uur is Jos al twee keer aangehouden voor eenmaal te hard rijden (zonder boete) en een keer voor een ‘willekeurige’ politiecontrole. Rond 9 uur reden we de woestijn in en het was echt snikkelheet! Niet normaal zo warm was het en dan is het niet eens hartje zomer. Onderweg was er geen benzinepomp te bekennen en dus was het hopen dat er snel een zou komen. Eenmaal uit de woestijn was er gelukkig weer een benzinestation waar ik maar 10 liter hoefde te tanken. Ik snap het nog steeds niet want dan zou ik ongeveer 1 op 27 hebben gereden ofzo in plaats van 1 op 23. Maar goed, hier meteen ook alle jerrycans gevuld met benzine (totaal 60 liter) zodat we in Pakistan niet zonder benzine komen te staan. De jerrycans kunnen we bij Jos, Karin en Ceciele in de bus kwijt dus dat scheelt ons veel gewicht. We zouden het niet eens meekrijgen zonder hun! Na iets meer dan 300 kilometer kwamen we in de laatste stad aan voor de grens namelijk Zahedan. Hier moesten Jos en co nog de Iraanse nummerplaat inleveren maar achteraf bleek dit pas bij de grens te hoeven. Bij het politiebureau kregen we ook meteen te horen dat we vanaf hier politieescorte meekregen aangezien het te gevaarlijk zou zijn. In dit gebied zou de maffia en ook drugssmokkelaars actief zijn. We reden in daglicht en volgens de politie zou het met name ’s nachts gevaarlijk zijn. We rijden sowieso niet ’s nachts dus dat maakt voor ons weinig uit. De laatste 80 kilometer tot aan de grens reden we van de ene naar de andere politiecheckpoint en we kregen regelmatig een andere politieman / militair mee die ons moest begeleiden. Jos en co moesten voorop rijden met de bus en wij met de motoren erachter aan. Zo spannend was het nog niet want zelfs degene die met ons mee moest rijden viel in de bus in slaap! Nu zitten we vlak voor de grens in een dorpje waar we morgenvroeg wederom door de politie worden opgehaald om ons naar de grens te brengen.

 

Dag 32 – 28 oktober 2012 – Mirjaveh (Iran) – 25 km

Vandaag is het dan eindelijk zover. We gaan de grens over naar Pakistan! Om half 9 is de politieagent met een militair op 1 motor gearriveerd incusief AK47 machinegeweer. We rijden het dorp uit en na 2 kilometer hebben we al het eerste checkpoint. De politieagent heeft geen haast en volgens mij heeft hij nog eerst ontbeten en een kop thee gedronken. Na dik een half uur wachten kunnen w epas verder naar de grens. Eenmaal bij de grens hebben we ons paspoort en carnet de passages afgegeven voor de juiste exit-stempel. Jos en co moeten nog de kentekenplaats inlveren bij de grens maar volgens de grensbeambtenaar had dit in Zahedan gemoeten. Gisteren waren we in Zahedan en werd ze vertreld dat dit bij de grens moest. Maar goed, we konden door naar het tweede checkpoint en daar liep de militair die ons begeleide naar binnen met onze paspoorten en carnets.  Ceciele was inmiddels ook uit de bus gestapt en heeft een vertaler gebeld want de kentekenplaats was weer een probleem. Binnen in het checkpoint zat de politiechef en hij was onvoorbiddelijk. De kentekenplaats moest terug naar Zahedan gebracht worden! Ben en ik zouden wel verder kunnen maar aangezien het veiliger en gemakkelijker is om samen te reizen moesten wij dus ook terug naar het hotel van vanochtend circa 12 kilometer terug. Eenmaal terug bij het hotel moesten Jos en co wachten op een nieuwe escorte. Met een beetje geluk zouden ze op tijd terug zijn voor een nieuwe poging. De grens gaat elke dag om 13,00 (Iraanse tijd) dicht dus het zal wel een dag wachten worden.  De uren gingen voorbij en de bus was nog niet terug. Inmiddels zes uur geweest en Jos even gebeld. Ze hebben de hele stad doorgescheurd met de bus maar niemand wist waar ze het moesten inleveren. Na lang zoeken zouden ze het eindelijk gevonden hebben maar het gebouw was gesloten. Morgenvroeg kunnen ze het pas inleveren en om 8 uur zouden ze weer richting Mirjaveh komen om ons op te pikken. Hopelijk zijn ze op tijd want gedurende de dag zijn ook vier Zuid-Koreanen aangekomen en zij hadden van half negen ’s ochtends tot drie uur in de taxi gezeten voor een stukje van 85 kilometer (Zahedan – Mirjaveh)! Ze hebben bij elk checkpoint wel een uur oponthoud gehad dus hopelijk gaat het voor Jos en co morgen sneller anders zijn we weer een dag kwijt! Tijdens het avondeten nog met de Koreanen gesproken. Ze waren eigenlijk met zijn zessen maar twee kerels mochten Pakistan niet in (canadees paspoort) dus zij vliegen erover heen.  Morgen grensovergang poging twee!!

 

Nieuwste Artikelen

Onze Sponsors

ATAMOTO

KERAM

MDI

Volg ons!

Op Facebook volg je de updates van onze reisverslagen, foto's en video's. 

Op SmugMug worden de mooiste foto's en video's van onderweg geplaatst.

Abonneer je op de RSS Feed van deze site.

Route

Dit is de kaart van hoe we gaan rijden. Klik op de kaart voor een grotere versie en een lijst van alle landen.

mapextendedcolor

Nieuwste Reacties